AHMET YILDIRIM

TÜRKİYE SOLU'NUN SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİYLE İMTİHANI

TÜRKİYE SOLU'NUN SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİYLE İMTİHANI Türkiye’de bugün acil devrimci görev, etnik ve mezhep üzerinden çılgınlık derecesinde sürdürülen kimlik politikalarından sıyrılıp kurtulmaktır; çünkü 1919’ların “Balkanization”unu günümüzde emperyalizm, “Lebanonization”(Lübnanlaştırma) olarak uygulamaya koymuştur. Anafikir sayfalarında, Levent Yakış’ın “Türkiye Solunun Dramı” başlıklı yazısında vurguladığı, “Toplumlar, kimlik eksenli yarılmalara uğradıkça, sol bir siyasanın işlevsel ve güçlü olacağı sınıfsal yarılmalar ikinci plana düşmüş, kimlikler arası çelişkiler sınıflar arası çelişkilere galebe çalmış, bu da ezilen, sömürülen sınıfların yaşam koşullarını çok daha ağılaştıran neo-liberal uygulamaların herhangi bir sınıfsal dirençle karşılaşmadan kolayca hayata geçmesine olanak sağlamıştır.” saptamasının üzerine devrimcilerin çalışmalarını yoğunlaştırmaları gerekmektedir. Emperyalizmin sonu gelmez şeytani saldırılarına karşı mücadelede “yol” katedebilmek için emperyalizmin stratejik hedeflerini, bu doğrultudaki çalışma yöntemlerini ve taktiklerini günü gününe izleyip kamuoyuna bildirmek yaşamsal önemdedir; bu, doğru bir mücadele yöntemi geliştirmenin de baş koşuludur. Bu bilinçle başlarken, şunu belirtelim ki Türkiye'de bugün devrimcilerin önündeki en önemli görev, etnik ve mezhep üzerinden kimlik politikaları çılgınlığına bir son vermek ve bu politikaları mahküm etmektir. -Anafikir sayfalarında özetlediğimiz- TMMOB Sanayi Kongresi'nde Prof. Dr. Korkut Boratav'ın dikkat çektiği "İnsan hakları emperyalizmi" kavramını, "bu oyunu, bu sahtekarlığı", emperyalizme karşı mücadeleyi şiar edinmiş devrimci/demokrat güçler mutlaka "kırmalı", açığa çıkarmalıdırlar. Amerikalıların ünlü sözlüğü Merriam-Webster 1919'da "Balkanization" kavramını kullanmıştı ve karşısında, "Küçük ve çoğunlukla da birbirine düşman unsurlara ayırmak!" yazmaktaydı. 90'larda emperyalizm tahakkümünü bin yıl daha sürdürmek için, -Jean-Marie Guehenno'nun sosyolojik/politik bir kavram olarak kabul ettirdiği- "Lübnanlaştırma" kavramını geliştirdi. İşte bu nedenle, aşağıda, ülkemizden somut örneklerle açıklamaya çalışacağımız gibi günümüzde emperyalizm, işlerini 70’lerdeki gibi “ulusal milliyetçilik”ler üzerinden değil “etnik milliyetçilik” ve “kimlik siyaseti” üzerinden kültürel politikalarla yürütmektedir. Lenin, emekçi sınıfları egemen güçler karşısında mecalsiz bırakacak bu sorunu büyük bir tehlike olarak, daha 14 Aralık 1913’te saptamış ve Pravda’da şöyle yazmıştı. –Sayın Yurdakul Fincancı’nın çevirisine güvenerek alıntılıyorum– “Başka başka halklar tek bir devletin içinde yaşadıkları sürece milyonlarca, milyarlarca iktisadi, sosyal, toplumsal bağla birbirine bağlıdırlar. Eğitim bu bağlardan nasıl ayrı tutulabilir? Eğer tek bir devletin sınırları içinde yaşayan değişik ulusal-topluluklar iktisadi bağlarla birbirine bağlıysalar o ulusları ‘kültürel’ ve özellikle eğitsel alanda sürekli olarak bölüp ayırmak saçma ve gerici bir şey olur! (…) Okulların hangi biçim altında olursa olsun, ulusal topluluklara göre ayrılmasına, en sert biçimde karşı koymalıyız. Gün gibi açık ki böyle bir planı savunmak, işin aslında burjuva ulusalcılığı ve şovenizm düşüncelerini gütmek demektir. Her ne ise, ulusları eğitim işlerinde bölmek bize düşmez. (…) ‘Ulusal kültür’ün şampiyonluğunu yapmamalıyız; dünya emekçi sınıfı hareketinin enternasyonal kültürü adına, bu ulusal kültür sloganının kırtasiyeci ve burjuva niteliğini ortaya koymalıyız. Ama St. Petersburg’da, 48076 çocuk içinde bir Gürcü çocuğun hakları sorulabilir. Bu soruya, ‘Gürcü ulusal kültürü’ temeli üzerinde bir okul kurmanın olanaksız olduğu ve böyle bir planı savunmanın, halk yığınları arasında zararlı (italikler Lenin’in!) tohumlar atmak demek olduğu yanıtını vermeliyiz. Oysa gerçek bir demokraside okulları ulusal topluluklara göre bölmeksizin (italikler Lenin’in!) öğrencinin kendi dili, kendi tarihi hakkında dersler düzenlenmesini güven altına almak olanaklıdır. (…) Uygulanırlığı olmayan kültürde ulusal özerkliği savunmak saçmalıktır. Bu düşünce şimdiden işçileri bölüyor!(…)” (…)” (Ulusal Sorun ve Ulusal Kurtuluş Savaşları, Sol Yayınları, ikinci baskı, Ekim 1993, s. 96-104-105) SAM AMCA HEP KENDİ ŞARKISINI FISILDIYOR Mehmet Tanju Akad’ın “Eğitilmiş zihin yetmez, çok iyi eğitilmiş zihinler gerekir” başlıklı yazısında işaret etmek istediği gibi emperyalizm bugün, tümüyle insan zihinleri üzerinde(n) çalışıyor. İnsanları, kendisine zarar vermeyecek, tersine uzun dönemde emperyalizmin hegemonyasını güçlendirecek sonuçlar doğuracak yanlış düşüncelere yöneltmek için muazzam bir çaba ve kaynak aktarıyor. Duyma yeteneği olan her toplumsal kesime Sam Amca hep kendi şarkısını fısıldıyor. Lenin, daha 1897’de “Rotatiflerin en az % 75’i bizim için çalışmadıkça devrim bir hayaldir!” demişti. Devrimciler olarak unuttuğumuz bu temel ilkeyi emperyalizm unutmadı; paramparça edip yutmak istediği “uluslaşma çabasında”ki hedef ülkelerde bir “sivil örümcek ağı” kurarak “paralel” ikinci bir devlet kurdu. İdeolojik olarak “Ulus” kavramını suç unsuru haline getirdi, böylece ulusun tüm ekonomik birikimlerine, başta tarihi olmak üzere tüm ilerici değerlerine karşı saldırıyı kolaylaştırdı; üniversiteler, politikacılar, vakıflar, yardım kuruluşları, yazarlar, gazeteler ve televizyonları, satın alınmış adamlarıyla doldurarak yıllar içinde milyonlarca “zihin”i “dumura” uğratmayı başardı ve ülkeleri için parmaklarını bile kımıldatmayacak androidlerden oluşmuş yeni bir vatandaşlar ordusu kurdu. 70’li yılların devrimcileri emperyalizmin bu çalışmasını sezmiş, Türkiye’nin “gizli” bir “işgal” altında olduğu saptamasını yapmış, en kestirme yoldan halka emperyalizmin bu “gizli işgal”ini anlatabilmek ve yalanlarla ve göz boyamalarla kurulmuş “suni denge”yi kırmak için yaşamlarını ortaya koymuşlardı. Dünyanın en belalı, akla hayale gelmeyecek en kapsamlı dolaplarının çevrildiği bir bölgesinde, bu bölgenin emperyalizmin çıkarları açısından en kilit konumdaki ülkesinde yaşadığımızı bu ülke yurttaşlarının bir an olsun bile unutmaması gerekiyor. Şimdi belki de çok geç kaldık: Halkımız ve emekçi sınıflarımız çoktan etnik kimliğe göre mevzilendirildi, düşmanlık tohumları kanla sulanarak büyütüldü, ekonomisi çoktan çökertildi, komşularının füzeleri dört bir yanından kendisine çevrilmiş bir ülke haline çoktan getirildi; daha kötüsü bu gidişe dur diyecek ulusal kurumların yok edilmesi dışında, bu gidişe dur diyecek olan emekçi halkın durumdan habersiz uyurgezer olarak kalmasını sağlayacak atmosfer çoktan yaratıldı. (Emperyalizm altın vuruşunu yapana dek bu olumlu atmosferin süreceğinden eminiz.) “SİVİL ÖRÜMCEĞİN AĞINDA!” ABD, 1980’lerin başlarından sonra “12 Eylül Darbesi” gibi darbelerle –örtülü operasyonlar– Dünyayı yönetme işini tartışmaya açtı ve hedef ülkelerde “çok-kültürlülüğü pekiştirecek” yayın ve konferans ağını oluşturacak kurumlarla çalışma yöntemini –açık operasyonlar– seçti. Örtülü operasyonlarda ülkelerin iç dünyalarını denetleme ve yönlendirmede kalıcı olunamaması, bu işin en sonu açığa çıkması ve onuruna düşkün halkların ABD aleyhine dönmesi, işin içine kitlelerin katılmaması, hükümetlerin ABD çıkarlarına sadık kalmada değişkenlik göstermesi gibi riskler korkutucu ve pahalıydı. Öyle bir sistem kurmalıydılar ki bu ülkeleri hangi hükümetler yönetirse yönetsin ekonomik ve siyasi düzen değişmesin. “Gelişmekte olan”ülkelerin biricik egemenlik araçları olan bağımsız ekonomik ve sosyal kurumlar ellerinden alınarak halk kitlelerini sahipsiz ve başıboş bırakmak en önemli çözüm olarak görüldü. Emperyalistlerin kendilerinin kurduğu vakıf, enstitü gibi örgütlerle NGO (hükümet dışı örgütler) ulusal yönetimler kısa devre edilerek kitlelerle doğrudan ilişkiye geçmek, daha ekonomik ve daha kalıcı yöntemler olarak saptandı. Hedef ülkelerde devlet ile halkın arasına sivil(!) dernekler, vakıflar, yayınevleri gibi güdümlü ağlar kurdular. Böylece emperyalist güçler her ülkeyi uzaktan –Pakistan askeri üslerini bombalayan insansız hava taşıtını Arizona’daki evden bir kumandayla yönettikleri gibi!– rahatça yönetme olanağı bulacaklardı. En iyi çözüm siyasal olarak iyice zayıflatılmış devletler ve birbirlerine husumet besleyen çok etnikli toplumlar yaratmaktı! Kendi içinde takati kalmayan ülkeler emperyalizmin baskı ve dayatmalarına da direnmeye gücü kalmazdı! Monthly Review yazarlarından İngiliz Marksist James Petras “ Imperialism and NGO’s in Latin Amerika” adlı yazısında (December, 1997): “Bu örgütler neoliberal kaynaklara bağımlıdırlar ve sosyo politik hareketlerle yerel önderleri ve eylemci çevreleri ele geçirmek üzere çalışmaktadırlar. Bu örgütlerin sayıları binleri bulmakta, dünya ölçeğinde yılda 4 milyar dolara yakın para almakta/harcamaktadırlar.” demektedir. “Dönem” kan dökücü yönetimlerin simgesi olarak anılan “Filipin Demokrasisi” yerine Washington, Londra, Paris, Amsterdam, Brüksel, Kopenhag, Stockholm merkezli “güdümlü sivil demokrasi” anlayışını yaşama geçirmekti. Ulusal egemenliklerinden ödün vermeye yanaşmayan bu tür devletlerin eleğe döndürülmesi işi, örtülü kirli işlerle becerilemezdi. Bu iş, o ülke insanlarının onayı almadan başarılamazdı. İnsanı insan yapan ve insanın en insanca davranışı olan doğup büyüdüğü, suyunu içtiği, yaylasında, kumsalında gezip –cezaevlerinde!– yaşadığı yurdunu sevmesinin ve onu yetiştiren halkın değerlerini korumasının emperyalizme karşı bir mücadeleyi de içerdiğini biliyoruz. İşte 80’li yıllardaki yeni “konsept” bu bilince ulaşmış “hedef ülke” yurttaşlarının varlığına karşı “Tanrı bizi, yurdunu ve insanları çok sevenlerden ve böyle politika yapanlardan korusun!” mantığında, –Marx’ın deyimiyle “Kozmopolit!”– kafalar yetiştirmek üzere, operasyonun adı “Project Democracy!”olarak bizzat “Başkan” Ronald Reagan tarafından isimlendirildi. Böylece Türkiye de içinde olmak üzere tam 92 ülkede WEB, yani “Örümcek ağı” örülmeye bu ülkelerde “paralel yönetimler” oluşturulmaya başlandı. Bir zamanlar diktatörleri iktidara taşımak için her türlü kanlı ve örtülü operasyonu gerçekleştiren, her türlü örgütlenmeyi komünist örgütü olarak nitelendiren, Gestapo yöntemi işkencelerle dünyayı kırıp geçiren emperyalist odaklar, birdenbire işkence karşıtı, insan hakları savunucusu, dinlerin ve inançların kutsal koruyucusu, anadil eğitiminin güdümleyicisi, demokratik kitle örgütlerinin destekleyicisi kesildiler. Öyle ki bu yolda milyarlarca dolar para saçmaya başladılar. Yeni sömürü yöntemiyle emperyalizm, şeytani bir refleksle, yavuz hırsız misali, bu konuda bedel ödemişleri bile “sollayan!” bir yüzsüzlükle demokrasi havarisi kesildi! Bu örgütlere para aktarma işini çözmek için 1983 sonlarında ABD Kongresi’nin onayıyla NED (National Endowment for Democracy) Ulusal Demokrasi Fonu kurulmuştu. CIA emeklisi Ralph Mcgehee, bu gerçeği şöyle itiraf ediyor: “CIA’nın ülkelerin karıştırılması operasyonlarında kullanılan birçok işlevinin NED’e transfer edilmesiyle Demokrasi İçin Ulusal Fon’un kullanımına gidildi. CIA’nın örtülü eylemlerine ek olarak Uluslararası Kalkınma Ajansı (AID) ve Birleşik Devletler İstihbarat Ajansı (USIA) da ‘demokrasi yayma’ operasyonlarında yer almaktadır. Avrupa’da yerleşik ve çoğu Birleşik Devletler tarafından parayla beslenen hükümet dışı örgütler (NGO’lar) de doğrudan ya da dolaylı olarak bu operasyonlarda yer alıyorlar. Bu tür örgütler ve ajanslar aşağı yukarı açıktaysalar da CIA, hükümetleri destekleme ve yıkma gibi birincil rolünü yine de elinde bulundurmaktadır.” (Bu örgütleri gerçekten “sivil toplum örgütü!” sananlara, “Soros’tan yılda 2 milyon dolar aldımsa aldım; her şey Türkiye’nin demokrasisi için!” diyenlere hala inanlara tekrar anımsatalım ki bu örgütlerin para kaynağı “doğrudan ABD hazinesi”, yani USA’dır! George Soros ise bir görüntü, bir elemandır; arkasındaki esas güçler, “Quantum Bankerleri”dir!) (Bu bilgileri derlediğimiz, yüzlerce belgeyi inceleyip onlarla boğuşarak yazan Mustafa Yıldırım’a teşekkürü borç biliyorum. Bu konular hakkında ayrıntılı bilgi için yazarın Sivil Örümceğin Ağında, Ortağın Çocukları, The General, Savaşmadan Yenilmek gibi kitaplarına başvurmak gerekiyor.) SATILMIŞ GAZETE(Cİ)LER VE “COMO GÖLÜ!” Emperyalizm, ülkemizde bu işi en basit yoldan, halkın tek haber alma aracı olan basın yayın organlarını –(medya!)yı– ele geçirerek yaptı. Özellikle basın dünyasında “görüş yayıcı” ve “görüş oluşturucu” –CIA elemanlarınca “kanaat önderleri” olarak anılıyorlar– işlevi bulunan “seçkin” köşe yazarları seçildi. Satın alınmış gazeteler ve astronomik ücretlerle satın alınmış gazeteciler tarafından, gazeteciliği idealist bir anlayışla geniş halk kesimlerinin çıkarına yapan özgün gazetecilik kimliğindeki genç gazeteciler ya devşirildi ya silindiler. Yabancı ülkelere yabancı vakıfların cömert paralarıyla yapılan gezilere katılmış “kanaat önderi” isimler bir tür içeriden yönlendirici birer kuruma dönüştüler ve ABD’de yaratılmış olan “manufacturing public percepcion” işinin, yani “halkın zihnine bir ön algılama süzgeci yerleştirme” çalışmasının birer elemanı oldular! CIA eski başkanı Tuğ. Stansfield Turner ve CIA İstanbul eski istasyon şefi Graham Edmund Fuller'in de katıldığı, İtalya'nın ünlü Como Gölü kıyılarında Rockfeller Vakfı'nın sahibi olduğu Bellagio Şatosu'nda, ARI Derneği öncülüğünde, Osman Kavala, Cüneyt Zapsu gibi isimlerin yönetici olduğu Soros'un Açık Toplum Vakfı ve Amerikan yarı resmi Dış İlişkiler Derneği'nin (FPA - Foreign Policy Association) düzenlediği, 5-8 Ağustos 1999 tarihleri arasında üç gün üç gece –bir kanlı düğün gibi!– süren ve Türkiye'den ünlü 12 gazeteci –kanaat önderi köşe yazarı!–nın ağırlandığı "Türkiye: 21. Yüzyılın Eşiğinde Sorunlar ve Fırsatlar" adlı toplantıdan sonra Türk basınında yaşanan metamorfoz dikkat çekicidir. (Toplantıya katılan Nuri Çolakoğlu’nun NTV’sinin TRT’nin çukura atılarak devlet televizyonu durumuna yükseltilmesi, yabancıların basın alanındaki şirketlere ortak olabilmeleriyle ilgili yasanın “5 günde 5 yasa” hesabı apar topar çıkması, TESEV kurucusu Tarhan Erdem’in ülkenin en büyük yayın şirketlerine, Doğuş Yayıncılık, Doğan Medya’nın tüm kurumlarına Genel Koordinatör yapılmasını anımsayalım.) Toplantıya katılanlardan Leyla Tavşanoğlu, toplantıda konuşulanları, 12.9.1999 tarihli Cumhuriyet Gazetesi'nde, "21. Yüzyıla girerken etnik grupların ön plana çıkmasını ülkelerin içlerine sindirememeleri durumunda çok ciddi ve çok önemli sorunlarla karşı karşıya kalacakları vurgulanıyor..." diye yazdı. Yine Fehmi Koru, Güneri Cıvaoğlu, Cem Duna, Nuri Çolakoğlu gibi katılımcılardan olan İpek Cem İpekçi ise toplantıdan, 10 yıldır yaşadığımız ve akıl sağlığımızı zorlayan uygulamaların müjdesini veriyordu: "(...) Bölgedeki ağırlığımızı artırmak için öncelikle Kıbrıs ve Güneydoğu Anadolu sorunlarımızı çözümsüz konumlarından çıkarmamız gerekiyor! (...)" (İpek Cem, "Bellagio Notları 1-2" Sabah, 9.8.1999 –Aktaran, Mustafa Yıldırım) * Kapitalizm gibi sürekli kriz içerisinde yaşayan, insanlığa kan ve gözyaşından başka bir şey vermeyen, dünyayı iğfal eden (kandıran) ve gerektiğinde gözünü kırpmadan milyonlarca insanı öldüren bir sistemin bu kadar etkili bir hakimiyet kurmasının nedenlerinden birisi hiç kuşkusuz çok iyi eğitilmiş zihinleri kullanması ve satın almasıdır. Türkiye’de bugün yaşadığımız gerçek ne yazık ki budur. “KOMÜNİZMLE MÜCADELE DERNEKLERİ”NDEN “SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİ”NE EVRİM Komünizmle Mücadele Dernekleri NATO karargahının bulunduğu İzmir’de 1963 yılında faaliyete geçti. Derneğin ikinci şubesi, Erzurum’da aynı yıl açıldı. Kurucusu ise, küçük bir camide imamlık yapan Fethullah Gülen’di! (Bu dernek kısa sürede 111 şube açtı.) Yetmişli yıllarda bu derneklerin yerini başında “Ülkücü” olan birçok dernek aldı! 2000’li yıllarda ise bu yapıların yerini “STÖ” denen örümcekler aldı! STÖ’ler hem kurucuların isimleri, hem anti-komünist olmaları ve hem de emperyalist politikaların ürünü olmalarıyla yukarıdaki derneklerin günümüz şartlarına uyarlanmış bir devamından başka bir şey değildir! (İsimlerden yola çıkarak ilişkiler kurmak bize yakışmaz, ama burada çok açıklayıcı olacak: TESEV’in kurucularından Etem Sancak’ın –“Ben Türk değilim, ben Arabım. (...) Ben Türk olmaktan mutluluk duymam, üzülürüm. Aslımı niye inkar edeyim ki?” diyen TÜSİAD yöneticisi – Erdoğanla yakınlığını, Tekfen Holding’in sahibi Feyyaz Berker’in 80’lerde Turgut Özal’la yakınlığını, Cüneyt Zapsu’nun Tayyip Erdoğan’la yakınlığını –Fethullah Gülen’in ise Komünizmle Mücadele Dernekleri’nin kurucusu olmaktan günümüzdeki işlevine uzanan tarihini– anımsayalım.) Bir zamanlar 12 Eylül'ün destekçisi işadamları bugün TESEV, Açık Toplum Enstitüsü kurucusu olarak “ezilen halklar”ın kurtuluş mücadelesinde yer alıyorlar! HERKESE SORU! Aşağıdaki muhtelif konu başlıklarında kitap, toplantı, yayın faaliyetlerini hangi kurum ve kuruluşlar yapmıştır? (Yanıt sonda!) (Önemli kopya: “Birgün, Evrensel, Birikim, KESK, EĞİTİM-SEN, TTB gibi yayın ve kuruluşlardır” diye yanıtlayanlar kesinlikle yanılıyorlar!) -Türkiye Ermenilerini Duymak: Sorunlar, Talepler ve Çözüm Önerileri -Hayali Coğrafyalar: Cumhuriyet Döneminde Türkiye'de Değişen Yeradları -Cezasızlık Zırhını Aşmak: Türkiye'de Güvenlik Güçleri ve Hak İhlalleri -Dağdan İniş - PKK Nasıl Silah Bırakır? -Kürt Sorunu'nun Şiddetten Arındırılması -Türkiye'de Zorunlu Göç: Hükümet Politikaları -Kürt Sorunu'nun Çözümüne Doğru: Anayasal ve Yasal Öneriler -Türkiye-Ermenistan: Algılar -Gayrimüslim Vakıflar -Türkiyeli Ermeniler -"Değişen Türkiye'de Siyaset, Kurumlar ve Vatandaşlık: Birlikte Yaşamak Mümkün mü?" -"Milletin Bölünmez Bütünlüğü": Demokratikleşme Sürecinde Parçalayan Milliyetçilik(ler) -Anadolu Vicdanı ve Kürt Meselesi! -Tarih Öğretiminde Avrupa Değerleri ve Avrupa Birliği Perspektifi -Anadolu'da Eğitimde Fırsat Eşitliği için Burs -Diyarbakır'da Yıldırım Türker ile "Yazı ile Oyun" Atölyesi -Ruh Sağlığında da İnsan Hakları -10 Yıldan, 10 Nefret suçu -Ulusal Basında Nefret Suçları: 10 Yıl, 10 Örnek -Seçkinler, Kimleri, Neden, Nasıl Ötekileştiriyor? -Farklılıklar KA-MER çatısı altında buluşuyor! -Münazara Yoluyla Diyalog: Liselerde Münazara Eğitimleri Projesi Anadolu Yolculuğuna Çıkıyor -Pozitif Yaşam Derneği Hak İhlalleri Raporunu Açıkladı -Taraflar Kıbrıs için 8. Kez İstanbul'da Bir Araya Geldiler -"Homofobi Kimin Meselesi?" -Ermenistan Türkiye Sinema Platformu iki ülke arasında kültürel köprü oldu -Yapıcı Bir Diyalog İçin Sanat: "Açık Açık Konuşmak" -Birlikte Yaşamak Mümkün Mü? -Çocuklar İçin Mayın ve Çatışma Atıklarına Karşı Eğitim -Örnek Bir Sivil Toplum Modeli Olarak KA-MER... -Tarih Öğretiminde Avrupa Değerleri... -"Herkesin Ötekisi" Diyarbakır'da Tartışıldı -"Türkiye'de Farklı Olmak" Araştırmasının İngilizcesi Çıktı -Türkiye'de Ötekileştirme Süreçleri (Doğru yanıt: Açık Toplum Vakfı ve TESEV! Bu başlıklar, bu örgütlerin, son bir yılda ABD hazinesinden alınmış avuç dolusu dolar harcayarak yaptıkları haltlar ve internet sitelerinde de bizzat yayınladıkları çalışma raporlarından eksiksiz olarak alınmış konulardır!) * Bu listeye bakınca Türkiye’deki –çoğu– sosyalist örgütlerin çalışma programlarını okur gibi oluyorum! Eğer yukarıdaki çalışmalar “sosyalist”lerin bir sorunuysa ve “solcuyu solcu yapan! ” iştigal sahalarıysa, ABD hazinesinden beslenen Soros’un Açık Toplum Vakfı ve TESEV’in kurucularından - yöneticilerinden olan Cüneyt Zapsu, Etem Sancak, Nadire Mater, Murat Belge, İshak Alaton, Şahin Alpay, Feyyaz Berker, Osman Kavala vs. gibi isimlerin bizden daha devrimci(!) ve “solcu(!)” bir faaliyet içinde olduklarını kabul etmemiz gerekmez mi? Bu soru(n)lar Türkiye’nin birincil ve gerçek sorunları mıdır? Bu “sorun”lar Sam Amca’nın bizim kulağımıza fısıldadığı ve binlerce kez papağan gibi tekrarlattığı emekçi halkı birbirine düşürecek, Türkiye’yi paramparça edecek fitilli bombalar değil midir? Como Gölü’nde 1999 yılında yapılan toplantıda, tehditvari biçimde “bunları pişirip duracaksınız!” diye Türkiye’nin önüne sürülen sahte “sorun”lar değil midir? Tersini iddia edeceklerle, –eğer gizli takvimleri yoksa!– CIA’dan milyarlarca dolar alarak bu işleri yap(tır)anlarla omuzdaş olup devrimcilik adına –üstelik– bedava (angaryadan!) yapmalarıyla alay etmek gerekmez mi? * Bu başlıklara ve örgütlere aldanarak ve Cengiz Çandarların, Oral Çalışlarların, Yıldırım Türkerlerin, Birikimcilerin, Helsinki Yurttaşlar Derneği’nin, Tarhan Erdem’in denetlediği bilimum yazarların yazdıklarına bakarak demokratikleştiğimizi, sivilleştiğimizi sananların Türkiye'deki gerçek değişimleri görmelerinin olanağı yoktur. Bugün doğru ve yanlış arasındaki ayırımı emperyalizm olgusunu kavrayıp kavrayamama, siyasal tavır alışta emperyalizm kavramına gerekli önemi verip vermeme belirlemektedir. Emperyalizm, Türkiye’ye, yalnızca yarı-bağımlı sömürülecek "çevre" bir ülke olduğu için değil, Türkiye’nin dünya ölçüsünde jeopolitik bir yeri olduğu için bu baylardan daha çok önem verdiği yukarıdaki örnekte de görülmektedir. * Yineliyorum: Türkiye’de bugün acil devrimci görev, onu bir ahtapot gibi sarmış olan etnik ve mezhep üzerinden sürdürülen kimlik politikalarından sıyrılıp kurtulmaktır; bu oyunu açığa çıkarmak kolay olmayacaktır; insan zihnine, genç dimağlara yıllardır yapılan ideolojik operasyonu bir çırpıda etkisiz kılmak kolay değildir; ancak bunu başarmak emperyalizmi kendiliğinden hedefe oturtacaktır! * Emperyalizme ve faşizme karşı yoksul halkımızın kurtuluşu yolunda toprağa düşmüş yüzlerce devrimcisiyle Türkiye devrimine adı kazınmış ve faşizmin zindanlarında milyonlarca saat ömür tüketerek bedeli ödenmiş Türkiye’nin en önemli –ve “yerli”– devrimci geleneğini bu ayıplı çıkmaz yola bilerek ya da bilmeyerek sokanları tarih mutlaka tasfiye edecek ve asla affetmeyecektir.

MARAŞ KATLİAMI DOSYASI

MARAŞ KATLİAMI DOSYASI KONTRGERİLLANIN SEÇİMİ: MARAŞ KATLİAMI (1) Bir devlet geleneğidir; II. Abdülhamit’le başlar. 1895’te Trabzon, Erzurum, Bitlis, Van, Harput, Sivas, Maraş ve Halep’te Ermeniler katledildi. Katliamları Osmanlı Devleti planladı yönlendirdi, yönetti... "Katliamlar sabit bir saatte, çoğu kez sabah saat onbirde ya da öğleyin başlıyordu. Önce çarşıya, ardından meskûn mahallere saldırılmaktaydı, Parola, önce cinayet sonra yağmaydı. Yakma yoluyla öldürme ve imhanın çok sık yinelenişi, geriye kalan tüm izleri yokettiği için bu yöntemin salık verildiği izlenimini bırakmaktadır. ”(Y. Temon, Ermeni Tabusu, Belge Yayınları) İdarî merciler, ender rastlanan bir kaç istisna dışında kayıtsız kalmışlar ya da suça ortak olmuşlardır. Subaylar ve askerlerden bazıları katliam ve yağmalara katıldılar; subaylar, önemli Ermeni şahsiyetlerin listesini askerlerin eline veriyor ve böylece hiçbirinin kırımdan kurtulmamalarını sağlıyorlardı. Bu katliam geleneğini İttihat ve Terakki aynen sürdürdü. İttihat ve Terakki Cemiyetinin İzmir Katib-i Mesulü, 3. Cumhurbaşkanı Celal Bayar şunları yazıyor: “İmparatorluğun tamamiyet ve vahdetini gizli, açık vasıtalarla tehdit eden iftirakçı (ayırıcı) Türk olmayan unsurlar... Hükümet normal faaliyeti dışında, Merkez-i Umumi 'deve Harbiye Nezareti'nde bir emri vafdinin zararlarını önleyici tedbirler için çalışıyordu. Harbiye Nezareti’ndeki gizli toplantıların başlıca konusu stratejik noktalarda kümelenmiş ve dış menfi tesirlere bağlı gayri Türk yığınakların tasfiyesi idi “ (Celal Bayar, Ben de Yazdım, C. 5., s. 1573) “Gayri Türk yığınaklar”, 1915 tehciri sırasında yasallaştırılmış ölüm, örgütlü hırsızlık, ödüllendirilmiş tecavüz ile tasfiye edildiler. Bu tasfiyenin vurucu gücü Teşkilat-ı Mahsusa'dır. Teşkilat-ı Mahsusa bir iç savaş örgütü olarak kurulmuş, bu bağlamda muhalifler ve Ermeni-Rum halklarının tehciri sürecinde önemli görevler üstlenmiştir. Örgüt, Türkçü ve islâmcı motifleri içeren bir eylem programına sahiptir. Türkçülük motifi 1. Dünya Savaşı’nın sonlarına doğru oldukça netleşmiştir. Türkiye’de Cumhuriyet döneminin tüm gizli-açık, militer, paramiliter özel savaş örgütlerinin ideolojisi Türk-İslâm görüşüne dayalıdır. Türk- İslâm çizgisini bir sentez denemesinde kaynaştıran sağ akım “gayri Türk yığınakların tasfiyesi” politikasını devletin ve kendi varoluşunun güvencesi haline getirmiştir. Kanlı Pazar, Çorum, Yozgat, Sivas, Maraş, Gazi katliamları bu varlık biçiminin kanlı sayfalarıdır. Türk-İslâm sentezinin kurucu öğelerini savunan ve Gladio örgütlenmesinin kadrolarını oluşturan MHP, ‘70’li yıllar boyunca “özerk” bir iktidar stratejisi izlemeye çalıştı. Kökenleri ‘60’lı yılların “Millî Güvenlik Devleti” doktrininde bulunan para-militer faşist milisleri örgütleme misyonunu Türkiye’de MHP temsil etti. Alt kadrolar ve çeteler düzeyinde anti-komünist hezeyan içinde bulunan MHP’nin üst düzey kadroları “Odessa grubu” ve büyük sermaye ile sıkı bağlar kurdular. Devletin çelik çekirdeği ile kurulan devlet ilişkileri ve karanlıkta kalan enternasyonal bağlarının da yardımıyla etnik-mezhepsel kışkırtmalardan seçilmiş hedefleri vurmaya kadar yoğun bir şiddet dalgası yarattılar. Ordu ve devlet içindeki “dost” güçler ile mafios işadamları yanında Sakıp Sabancı, Murat Bayrak, Gün Sazak, Osman Boyner gibi büyük sermaye temsilcilerinden de destek gördüler. ‘70’li yıllara yayılan ve MHP’nin “ülkücü gençlik” kadrolarının yanında kontr-gerillanın vurucu timlerinin de katıldığı solu bastırma stratejisi, MHP açısından “özerk” iktidar stratejisinin bir parçası oldu. Ordu-kontrgerilla-sermaye üçgeni içindeki konumuna dayalı politik taktikler geliştiren MHP, iktidar bloku içinde ordu ile ittifaka dayalı merkezi bir konum elde etmenin hesaplarını yaptı. Bu arada tekelci sermaye devletinin otoriter hızını tüm hukuksal güvenceler dışında toplum açısından kabul edilebilir kılan müthiş bir şiddet dalgasının yönlendiricisi oldu. Yaratılan şiddet dalgasının amaçları 1978 Maraş Katliamı ile 12 Eylül'e giden süreçte netleşti. Maraş, Çorum, Elazığ üçgeninde kitlesel imha ve cinayet potansiyelini ortaya koyan Gladio destekli faşist milislerin yarattığı çılgın şiddet, otorite boşluğu illüzyonunu yaygınlaştırarak güçlü iktidar talebini halk nezdinde meşrulaştırdı. MHP’nin otorite boşluğu kurgusuna dayandırılan güçlü iktidar arayışının ortaya çıkardığı iktidar stratejisi, devlet içinden gelen ve tekelci sermayenin hegemonya krizini aşmaya yönelik olan “devletin şahlanıp düşmanlarını ezmesi” programı ile yani “Bayrak harekâtı” ile bütünleşti. Bu temelde devlet tekelci sermaye-kontrgerilla-paramiliter faşist milislerin iç savaş stratejileri, söylemleri ve global toplum projeleri iç içe geçmiştir. Söz konusu iç savaş stratejisinin vurucu gücünü oluşturan faşist milisler Elazığ, Malatya, Çorum, Yozgat, Maraş ve Sivas gibi kentlerde sağ oy potansiyelinin yüksek, MHP’nin oy tabanının zayıf, sol hareketliliğin yoğun olduğu mezhepsel ayrımları keskin olan kent ve kasabalarda bölge üsleri kurdular. Bu kentlerde kurulan bölge üsleri, faşist milislerin vurucu güç kadrolarına lojistik destek sağlamanın yanında eylemlere uygunluk açısından zengin bir provokatif potansiyel taşıyorlardı. Otorite boşluğu-güçlü iktidar denklemi ve anti-komünist hezeyan ile beslenen iç savaş stratejisi hakimiyet kurulan veya kurulmaya çalışılan alanların kadro, teknik donanım ve lojistik açıdan güçlü bir komuta merkezine bağlanmasını gerektiriyordu. Tüm denetim risklerine rağmen iktidar bloku içindeki ağırlığını koruma, muhtemel bir ordu iktidarının ortağı olma ve anti- komünist savaşta büyük sağ federasyonla, devletin sivil vurucu gücü olma avantajından yararlanma adına bu riskler MHP tarafından pragmatik bir politikayla sonuna kadar üstlenildi. Bu riskin getireceği kayıpların telafi edilmesi bakımından ‘70’ler boyunca AP Genel Başkanı Süleyman Demirel’in “bana sağcılar cinayet işliyor dedirtemezsiniz” sözünde boyutlanan açık desteği, büyük sağ federasyonunun iktidar ortaklığı, kadro olanakları, devletin bu kesimin işlediği cinayetleri “faili meçhuller” kategorisine alarak verdiği destek Maraş katliamına yönelen süreçte anlamlı aşamalardır. MHP Genel Başkanı Türkeş, 1978 yılı Kasım ayında yapılan MHP Ankara İl Kongresi’nde “millî ittifak” ve “millî direniş” çağrısında bulunmuş, ayrıca “ülke yönetiminin yetki ve sorumluluğunun askerî yönetime devredilmesini’ ’ istemiştir. Millî direniş çağrısı yankısını bulmakta gecikmemiş, Gladio’nun yönettiği faşist milisler ‘‘kutsal’’ dava adına daha önce Abdülhamit ve ittihatçıların Ermenilere yaptığını solculara, Alevilere yapmışlardır. Siyasî seçkinlerin yanı sıra devrimcilerin potansiyel müttefiki olarak kabul edilen alevi-Kürt yurttaşlar, “komünist” ilan edilmiş, solun Alevilik motifi ile kaynaştığı kentlerde bu arada Maraş’ta “Teşkilat-ı Mahsusa” türü Ermeni katliam ve tehcirinin yerini alevi-solcu tehcir ve kıyımı almıştır. Bu çerçeve içinde Maraş’ta yaşanan katliama ilişkin olarak açılan davanın gerekçeli hüküm kitabında yeralan ve faşist milis çetelerin öncülük ettiği grupların attığı sloganlarla ilgili bulunan bilgiler oldukça aydınlatıcıdır. “Allahını seven, peygamberini seven yürüsün, komünist Alevileri yaşatmayın, bunları öldüren cennetlik olur. Maraş Alevilere mezar olacak. Komünistler Moskova ya. Müslüman Türkiye. Aleviler Moskova ya. Komünistleri bırakmayın, Allah yoluna kesin, sütçü imam aşkına vurun. Komünistlere ölüm. Milliyetçi Türkiye. Yaşasın Türkeş, Yaşasın MHP ” (Gerekçeli Hüküm Kitabı s. 335-337) Tekrar edelim ki, Maraş’ta uygulanan gayrinizamî harp stratejisi Gladio’nun yönettiği faşist milisler tarafından gerçekleştirilmiş, kapitalist enternasyonale dayalı Kontr-gerilla Cumhuriyeti’nin 12 Eylül’le açılan iktidarının provası olmuştur 12 Eylül’ün, tasfiyesini hedeflediği devrimci güçler, Maraş'ta faşist milisler tarafından gerçekleştirilmiş, kapitalist enternasyonale dayalı kontrgerilla Cumhuriyeti'nin 12 Eylül'le açılan iktidarının provası olmuştur 12 Eylül'ün, tasfiyesini hedeflediği devrimci güçler, Maraş'ta faşist milisler ve diğer sağcı çetecilerin dizginsiz terörünün yöneldiği Alevi yurttaşlar yanında asıl hedeftir. TİP, TÖB-DER, POL-DER, DİSK temsilciliklerine ait binalar Maraş'taki ilk saldırı hedefleridir. Tekelci sermayenin hegemonya krizini aşmada Maraş katliamı önemli bir aşamadır. Devlet içindeki bölünmüşlüğü ve toplumsal muhalefetin sol temelde örgütlü meslek örgütlerinin devlet içindeki göreli gücünü çözme yönünde bu katliam kilometre taşıdır. Bu katliamda en önemli hedeflerden biri de Pol-Der ve Pol-Der li polislerdir. 23 Aralık 1978’de AP’li belediyenin Fen İşleri’ne ait resmî arabasının üzerine çıkmış bir din adamı, meydanlarda toplanan saldırgan gruba şöyle sesleniyordu: “Müslüman kardeşlerim, yılmayın, vurun, kırın. Soysuz komünist polisler çocuklarınıza işkence ettiler... Müslüman Türkiye'nin, K. Maraş'ın kahraman çocukları, ahımızı komünistlerde bırakmayın” Maraş Katliamı, 12 bin üyeli Pol-Der’in CHP hükümeti tarafından tasfiyesinde ilk aşamadır. Bu arada katliama katılan ünlü ülkücüler arasında Ünal Ağaoğlu, Haluk Kırcı, Ercüment Gedikli’nin de adları geçmektedir. Haluk Kırcı ve Ünal Ağaoğlu Ankara’da 7 TİP’linin öldürülmesi olayından hüküm giymişler, Ercüment Gedikli ise Kemal Türkler’in katil zanlısı olarak aranmıştır. Olayların başlaması ise şu şekildedir: 18.12.1978 günü, ÜGD Maraş Şubesi 2. Başkanı Mustafa Kanlıdere, Ökkeş Kenger ve 3. Başkan Mustafa Tecirli’ye halkı kışkırtmak, tahrik etmek ve isyanını sağlamak için solcuların attığı süsü verilmek kaydıyla tahrip gücü az bir dinamitin “Güneş Ne Zaman Doğacak” filminin oynadığı Çiçek Sineması’na atılmasını emretmiştir. Maraş’ta daha 1978 Şubat ayında bir eve yapılan baskında çok sayıda patlayıcı madde ve askeri malzeme ele geçirilmiş. O dönemde Ankara DMMA ordu malı bir bomba ile bombalanmış, kontrgerilla konusunda bir kitabı yayınlanan Süleyman Genç’in evine, Halkevleri binasına ordu malı bombalar atılmış, bu olayla ilgili bir havacı astsubay gözaltına alınmıştır. Maraş’taki evde yakalanan patlayıcılarla ilgili olarak Yüzbaşı Mehmet Ali Çevikel’in evine baskın yapılmış ve iki ülkücü öğrenci tutuklanmıştır. Ancak Maraş katliamı ile tüm bu olaylar arasında bir bağ kurulmamış ve CHP hükümeti soruşturmayı dondurmuştur. Öte yandan katliam sonrası 13 ilde ilan edilen sıkıyönetime A. Tüıkeş ve K. Evrenin ortak talebi ile Ecevit tarafından Diyarbakır, Mardin, Hakkari, Tunceli ve Adıyaman illeri de ilâve edilmiştir. Bu arada Maraş katliamına ilk büyük tepki Kara Harp Okulu’nda okuyan devrimci öğrencilerden gelmiş ve bu öğrenciler 12 Eylül’de tasfiye edilirken ağır işkencelere uğratılmışlardır. Maraş katliamını gerçekleştiren Gladio ağları, kurumlar, partiler, kişiler bugün de sahnededir. Katliamın örgütleyicilerinden Ökkeş Kenger (Şendiller), Çiçek Sinemasındaki patlama davası Maraş davasından ayrılarak “beraat ettirilmiş”, öte yandan Hamit Kapan, Garbis Altınoğlu gibi devrimciler yüzlerce gün işkencede tutularak olayların sorumlusu gibi gösterilmişlerdir. Gelinen noktada Ökkeş Kenger ile o dönemin Başbakanı B. Ecevit “örümcek ağı” içindeki konumları temelinde aynı çizgidedir. Maraş katliamını unutmak gelecekten vazgeçmekle eşanlamlıdır. Örümcek ağının yarattığı sorular ve görülmesi gerekli hesaplar sahiplerini “halen” bekliyor. MARAŞ KATLİAMI (2) Kahramanmaraş katliamını önceleyen olaylar dizisi, “Rusya’dan Türkiye’ye kaçan iki Türk’ün öyküsünü” anlatan “Güneş ne zaman doğacak” filminin oynatıldığı Çiçek sinemasına 19.12.1978 tarihinde konulan bombanın patlamasıyla başlamıştır. (Cuma Avcı adlı tanık Emniyetteki yüzleştirme sırasında birkaç kez tekrarlanmasına rağmen hep bir polis memurunu göstermiş ancak bu husus dikkate alınmamıştır.) Sinemada bulunan seyircilerin paniğe kapılarak çıkış kapısına hücum etmesi üzerine çıkan kargaşada 9 kişi hafif biçimde yaralanmıştır. Patlama sonrasında sinemadan dışarıya çıkan 150-200 kişilik bir grup sinemanın önünde toplanarak “Milliyetçi Türkiye, Müslüman Türkiye, Komünistler Moskova’ya” diye slogan atmaya başlamışlardır. Daha sonra 21.12.1978 günü akşamüzeri Kahramanmaraş Endüstri Meslek Lisesi öğretmenlerinden sol görüşlü Hacı Çolak ile Mustafa Yüzbaşıoğlu, “faili meçhul” biçimde öldürülmüşlerdir. Sonrasını Adana 1. No’lu sıkıyönetim mahkemesinin 1980/92 esas 1980/520 karar sayılı dosyasından izleyelim: “Ulucami ve çevresinde oluşan 8-10 bin kişilik bu topluluk, içlerinden birinin Türk bayrağı çıkarması üzerine hep birlikte İstiklal Marşı söylemiş, tekbir getirerek “Müslüman Türkiye, Komünistlerin cenaze namazı kılınmaz, Ölürüz de dönmeyiz, Komünist Pol-Der, Kanımız aksa da Zafer İslam’ın, Ordu millet elele gibi sloganlar atmıştır... 1000-1500’er kişilik topluluklar Trabzon caddesi, kuyumcular çarşısı ve Uzunoluk caddelerine dağılarak sol görüşlülere, CHP’lilere ve Alevilere ait dükkan, mağaza ve işyerlerinde yangın çıkararak tahribat ve yağmaya başlamışladır. Yanyana bulunan iki dükkandan biri sağ görüşlüye ait ise bitişikteki sol görüşlüye ait dükkandaki malları dışarı çıkarıp tahrip etmişler ve sağ görüşlü kişinin dükkanına ve malına zarar vermemeye çalışmışlardır. Bu topluluklar camlarına MHP yazılmış veya üç hilal çizilmiş işyerlerine dokunmamıştır... Saat 16.20 sıralarında Ulu cami karşısındaki bir dişçinin bürosuna gelmiş olan belediye reisi Ahmet Uncu ile J. Kd. Yzb. Teoman Saraç, Ulu cami önündeki sağ gruptan 10 kişilik bir heyet ile görüşmüşlerdir. Sağ topluluğun temsilcileri “okullardaki tahriklerin kalkması... devlet dairelerindeki sol görüşlü memur ve işçilerin tahriklerinin önlenmesini, okulların polis yerine asker tarafından korunmasını, cenaze defin töreninin yapılmamasını solcu polislerin ve solcu öğretmenlerin derhal tayin edilmesini, Pol-Der ve Töb-Der’in kapatılmasını istemişler bu istekler il valisine iletilmiştir.” Görüldüğü gibi katliam politik hedefleri gayet net biçimde belirlenmiş bir planın ürünüdür. İleri sürülen talepler 12 Eylül faşizminin öncelikli hedefleri arasındadır. Ayrıca devlet açısından bu faşist katiller topluluğu muhatap alınacak bir meşruiyet düzeyinde değerlendirilmektedir. Bu faşist katiller topluluğunun gerçekleştirdiği katliamlarla ilgili bazı örnekler ise dava dosyasına şöyle yansıyor: “23.12.1978 cumartesi günü saat 15.00 sıralarında ellerinde taş, sopa, balta, av tüfeği, kazma, tahra, et keseri, tabanca olan kalabalık bir grup sunni kökenli olmakla beraber çevresinde solcu olarak tanınan öğretmen Ali Rıza İşbilir’in evinin bulunduğu Dumlupınar Mahallesi Neyzen sokağa gelmişlerdir. Bu saldırgan gruptakiler öğretmen A. Rıza İşbilir’in evinin hangisi olduğunu ve evde olup olmadıklarını sormuşlar ve evinin gösterilmesi üzerine evin önüne gelmişlerdir. Evde öğretmen Ali Rıza İşbilir, karısı Ayşe, oğlu Mehmet, kızı Melahat ile daha evleneli bir hafta olmuş İzmir’de görevli polis memuru kardeşi Hacı Veli İşbilir ve yeni gelin karısı Yeter İşbilir bulunmaktadır. Evlerine saldırgan bir grubun geldiğini gören İşbilir ailesi kapıları kitleyerek misafir odasına toplanmışlardır. Saldırganlar evin damına çıkarak “alevi, komünist dışarı çık” diye bağırmışlar ve bacaları yıkmışlardır. Gözünü kan bürümüş halde olan saldırganlar bu defa damdan aşağıya inerek eve saldırmışlar, kapı ve pencereleri kırarak silahla içeri girmişlerdir. O sırada aile fertleri banyo aralığında toplanmış, gelin Yeter İşbilir odadaki elbise dolabının içine girerek saklanmıştır. Öğretmen Ali Rıza İşbilir ellerini havaya kaldırarak ortaya çıkmış ve “Teslimim çocuklarıma, aileme dokunmayın, ne yapacaksanız bana yapın” demiştir. Grubun başında bulunan bir şahsın bunları teslim alın demesi üzerine saldırganlar oğlu Mehmet İşbilir’i evden dışarı çekmeye başlamışlardır. Öğretmen Ali Rıza İşbilir ve eşi Ayşe İşbilir çocukları Mehmet’i bırakmamak için arkasından sarılmışlar, bunun üzerine Mehmet İşbilir’i bırakan saldırganlar Ali Rıza İşbilir’i dışarı çıkararak kapısının önünde öldürmüşlerdir. Saldırganlar o sırada kaçmaya çalışan Ayşe İşbilir’i yakalayarak kafasına vurup bayıltmışlar ve üzerine silahla ateş etmişler, sol elinden yaralamışlar ve öldü diye bırakmışlardır. Saldırganlar bu defa evin içinde bulunan Melahat İşbilir ve polis Hacı Veli İşbilir’ide dışarı çıkararak öldürmüşlerdir. Saldırganlardan biri odaya girerek elbise dolabına elindeki tahra ile vurunca gelin Yeter İşbilir dışarı çıkmış ve tahra ile kendisini yaralayan saldırgandan kurtularak bahçe duvarından atlayarak kaçmıştır. Arkasından açılan ateş sonucu sol omuzundan yaralanmış, civardaki bir eve sığınmak istemiş ise de kendisini içeriye almamışlardır. Saldırganlar Yeter İşbilir’i tekrar yakalamışlar “Türk müsün gavur musun” diye sormuşlar, “Türküm buraya yeni gelin geldim” cevabını alınca da “bırakın bu Türkmüş” diyerek kendisini tekrar eve getirmişlerdir. Orada saldırganlardan bazıları öldürelim, bazıları öldürmeyelim diye konuşmuşlar, o arada Yeter İşbilir’in üstündeki altınları almışlar, ölülerin kim olduğunu sormuşlar ve daha sonra kendisini alarak aşağıya doğru götürmeye başlamışlardır. O sırada daha önce evden kaçmış olan Ali Rıza İşbilir’in oğlu Mehmet İşbilir’i çok kalabalık bir grup dövmektedir. Saldırganlar Mehmet İşbilir’e gelin Yeter İşbilir’i göstererek bu neyin olur diye sormuşlar “amcamın karısıdır, yeni gelin geldi, onu öldürmeyin” cevabını alınca da gelinin babasının adını ve adresini sormuşlar, önce bir düğün evine oradan da babasının evine götürmüşlerdir. Saldırganlar Yeşilyurt caminin orada Mehmet İşbilir’i de öldürmüşlerdir. Daha sonra saldırganlar “buranın işi tamam, bunların işini bitirdik” diyerek dağılmışlardır. Yine aynı gün akşama doğru 17.00 sıralarında ellerinde sopa, gaz bidonları, av tüfekleri olan 500-600 kişilik bir grup Alevilerin komünistlerin evi burası vurun öldürün” diye bağırarak evleri yakıp yıkarak şehir tarafından Dumlupınar Mahallesi Orman Dairesi altındaki bölgede oturan Balta ailesinin evine doğru gitmişlerdir. Saldırganların geldiğini gören Şerif Balta, babası Mehmet Ali Balta, dayısı Ali Sağlam ve dayısının oğlu Mehmet Sağlam evlerinden tarlalara kaçmışlardır. Saldırganların Balta ailesinin evine saldırmasına engel olmak isteyen bir vatandaş “senin kanında bozukluk var burada aleviler oturuyormuş onları göster” denilerek dövülmüştür. Balta ailesinin evini yakan saldırganlar yakaladıkları Elif Balta’yı önlerine katarak döve döve götürmüşlerdir. Bir ara saldırganların elinden kaçan Elif Balta komşusu Bekir Harman’ın evine sığınmış ve “beni kurtar Bekir amca” diye yalvarmıştır. Bunun üzerine Bekir Harman Elif Balta’yı kendi evinden bir başka eve geçirmiştir. Saldırganlar civardaki evlere girerek bir ara ellerinden kaçırdıkları Elif Balta’yı aramışlar daha sonra bularak öldürmüşlerdir. 23.12.1978 cumartesi gecesini tarlada geçiren Mehmet Ali Balta, Şerif Balta, Mehmet Sağlam ve Ali Sağlam’a 24.12.1978 pazar günü arazide rastladıkları Önsen köylüleri “4 Alevi de bizim köye nasip olsun” diyerek köye götürmüşler fakat köyde Yaşar Kirik isimli şahıs, anılan şahısları kendi evine götürerek misafir etmiş ve köylüler tarafından öldürülmelerini önlemiştir. 24.12.1978 pazar gecesini Yaşar Kirik’in evinde geçiren bu 4 kişi 25.12.1978 Pazartesi sabahı Kahramanmaraş’a dönmek üzere köyden ayrılmışlar; Aksuyu geçtikten sonra kendilerini kovalayan silahlı şahıslar Mehmet Ali Balta, Mehmet Sağlam ve Ali Sağlam’ı öldürmüşlerdir. Şerif Balta bir hendeğe saklanmak suretiyle saldırganların elinden kurtulmuştur. Makdullerin cesetleri 31.12.1978 günü Kürt Mahmut’un çiftliği civarında Aksu nehrinin 400-500 metre yakınındaki su arkında bulunmuştur.” “23.12.1978 cumartesi günü sabah 08.00 -08.30 sıralarında ellerinde kırma av tüfeği, taş, sopa, satır bazılarında Kur’an olan büyük bir topluluk “Müslüman Türkiye, Kahrolsun Komünistler, Komünistler Moskova’ya, Alevilere ölüm, Maraş Alevilere mezar olacak” diye bağırarak Yenimahalle’nin yukarı tarafından gelerek su kanalının yanındaki Uzunada caddesini takiben aşağıya doğru gitmişlerdir... Yine saat 10.00 sıralarında Sakarya Mahallesi Üçüncüselim Sokak ile Cevher sokağın kesiştikleri yerde bulanan Çınarlı cami önünde toplanan gruplar ellerinde kılıç, demir, sopalar, baltalar, taşlar, av tüfekleri, bellerinde kütükler olduğu halde, “Komünistler Moskova’ya, Müslüman Türkiye, Aleviler Moskova’ya, Alevilerin yeri burası değil, Alevileri sürgün edeceğiz Kahramanmaraş’tan temizleyeceğiz, Alevilere ölüm, Maraş burası Müslüman yuvası” diye bağırarak saat 11.00 sıralarında... Üçüncü Selim Sokağa girmişlerdir. Bu saldırgan grubun önünde yüzleri maskeli bazı şahıslar bulunmaktadır.” “Sakarya mahallesi ile Yenimahalle’de 23-24 Aralık 1978 günü meydana gelen olaylarda 14 vatandaş öldürülmüş, Sakarya mahallesinde 39 ev, Yenimahalle’de 5 ev 1 işyeri ve bir oto olmak üzere toplam 45 bina ve bir oto tahrip edilerek, yakılarak hasara uğratılmıştır. Çıkan yangınlara gitmek isteyen itfaiye üzerine ateş açılmış, yangınlara müdahale ettirilmemiştir. (Y.N. Faşistlerin yöntemleri geleneğe dönüşerek Sivas’ta da uygulanmıştır.) Olay sırasında yaptırılan tespitlerde Yenimahalle Refetefendi caddesi Zeytin Sokak, Sakarya mahallesi Dereköy sokaktaki bazı evlerde belediyenin normal olarak yaptığı numarataj işlemi dışında, özel işaretler konulmuş olduğu ve tahrip edilen evlerin bu şekilde işaret konulmuş evler olduğu anlaşılmıştır... Sakarya ve Yenimahallelerde 23.12.1978 günü saat 18.00’e kadar hiçbir askeri tertibat alınmamış, mahalledeki aleviler kendi kaderleriyle başbaşa kalmışlardır. (Gerekçeli hüküm s.318) “24.12.1978 pazar günü sabah saatlerinde Bağlarbaşı semti cami civarında oluşan ve başlarında elinde bayrakla muhtar Mehmet Yemşen’in bulunduğu saldırgan grup önce Yavuzselim Caddesinde Hasan Yılmaz’a ait kahveyi ve bu kahvenin arkasındaki evi tahrip ederek yakmışlardır. Bu kahvenin yanındaki Bezirgan sokağa girerek yollarına devam eden saldırgan gruplar, genellikle Alevilerin oturduğu Alemdar sokağa girmişlerdir. Bu sırada Bağlarbaşı semtinin kuzeyinden ellerinde bayrak, silah, sopa, kesici aletler bulunduğu halde vurun komünistlere diye bağırarak gelen diğer bir saldırgan grupta aynı sokağa öbür başından girmiş, birleşen her iki grup “Alevilere vurun, Onları yaşatmayın, Evleri yakın, Allah Allah” diye bağırarak bu sokaktaki ve civarındaki Ali Yılmaz, Mustafa Torun, Ahmet Torun, Ali Uzunpınar, yengesi Elif Uzunpınar, Mehmet Acınıklı, Ali Koçömer, Ali Çalgı isimli alevi şahısların ve ailelerinin oturduğu evlere saldırmışlardır. Ali Uzunpınar’ın evini önce taşlayan saldırganlar, “kardeşim ne istiyorsunuz” diyen bu şahsa “selavat getir sana bir şey yapmayacağız” demişler arkasından bahçe duvarından ve bahçe kapısından içeriye girmişlerdir. Saldırganlar bu sırada kaçmaya çalışan Ali Uzunpınar’ın evinin yakınında öldürmüşlerdir. Diğer bir kısım saldırgan da evin içinde Hasan Uzunpınar’ı öldürmüşler, Abidin Uzunpınar, İbrahim Uzunpınar ve Hatice Uzunpınar’ı yaralamışlar, Abidin Uzunpınar bilahare hastanede ölmüştür. Saldırganlar diğer Alevi evlerini de yakarak tahrip etmişlerdir... Başlarında Cuma Yalçın’ın bulunduğu bir grup saldırgan da bu defa seksen yaşında bir gözü sağlam diğer gözü çok hafif gören Cennet Çimen’in evine yönelmişlerdir... Saldırganlar yaşlı kadın Cennet Çimen’i evinin içinden “gel nene, gel nene” diye dışarı çıkarmışlar, bu yaşlı kadının ‘beni kurtarın’ diye feryatlarına aldırmayarak ayaklarından sürükleyerek yakındaki hela çukurunun oraya getirmişlerdir. Orada Cuma Yalçın bu yaşlı kadının az gören gözünü tornavida ile oymuş diğer saldırganlar da silah sıkarak Cennet Çimen’i öldürmüşlerdir. Saldırganlar bununla da yetinmeyerek öldürdükleri Cennet Çimen’i baş aşağı hela çukuruna atmışlar ve üzerine bir at arabasını devirmişlerdir. Saldırganlar o çevrede bulunan tüm alevi evlerini yakıp yıkmışlardır. Aynı bölgede evi bulunan Döne Tıraş saldırganların geldiğini görünce kaçmaya başlamış, bir süre sonra oğlu Ali Tıraş’ta saklandığı yerden çıkarak annesinin arkasından gitmiştir. Afet evleri semtinde bir grup saldırgan Ali Tıraş’ı yakalayıp götürmüşlerdir. Ali Tıraş’ın cesedi olaylardan 4 gün sonra Döne Tıraş’ın evinin ön tarafındaki Dilber Yılmaz’ın evinin bodrum katında bir kazan içinde yakılmış vaziyette bulunmuştur... Diğer bir grup saldırgan başlarında Bekir Topal olduğu halde kiracısı İbrahim Usta’nın evinin önüne gelmişlerdir. Ev sahibi Bekir Topal’la karşıdaki bakkal Mustafa Gökyokuş zile basarak aç kapıyı biziz korkma diye seslenerek İbrahim Usta’yı aşağıya çağırmışlar, kapıyı açan İbrahim Usta’yı aralarına almışlardır. Ev sahibi Bekir Topal “durun evimi yakmayın, Kızılbaş’ın kanını evime akıtmayın dışarıda akıtalım” diyerek kiracısı İbrahim Usta’yı ileride beklemekte olan topluluğa götürmüşlerdir... Saldırganlara beni nereye götürüyorsunuz Adana’dan yeni geldim kimseyi tanımıyorum, kimseyi bilmiyorum” diye bağıran İbrahim Usta’yı öldürmüşlerdir.” “Olaylar sırasında Kahramanmaraş’ta oturan bir Sünni şahıs üzerinde yapılan aramada “parola işareti yıldız” yazısı bulunan bir kağıt parçası çıkmıştır. Bu durum Kahramanmaraş semtine yapılacak olan saldırı sırasında orada oturan Sünnilerin belirlenmesi için önceden belirlenmiş bir parola sisteminin planlandığını göstermektedir.” Faşist eylem katoloğunda yangınların “özel” bir yeri vardır. Katliam günlerinden Sivas’a uzanan çizgide bu yangınlarla ilgili bir örnek şöyle: “Saldırgan Sünni gruplar Ali Doğan isimli şahsa ait çırçır fabrikasının etrafını sararak ateşe vermişlerdir, fabrikanın ev olarak kullanılan 2. katına sığınmış olan Alevilerin diri diri yanması için durmadan av tüfekleriyle ateş ederek taşlamışlar, olay yerine giden itfaiyeyi yangın yerine sokmayarak ateş etmişlerdir. Evde mahsur kalan 38 kişi olay yerine gelen askeri birliklerin ateş açarak saldırganları uzaklaştırmasından sonra geri geri yanaştırılan askeri araçların üzerine 2. katın balkonundan atlatılmak suretiyle yanmaktan kurtarılmışlardır. Bu yangınlar 26.12.1978 gününe kadar aralıklı olarak devam etmiştir. Olaylar sonucunda Trabzon caddesinde 18, Uzunoluk caddesinde 25, Şeyh Adil caddesinde 41, Adliye arkasındaki Barı apartmanında 16, Şeyh Adil caddesindeki Döngel Sitesinde 45, Adliye civarında 32, Hükümet Caddesi üzerindeki Enurya apartmanında 11, Boğazkesen caddesinde 7, şehrin diğer yerlerinde 99 olmak üzere toplam 294 ev ve işyeri ile ayrıca 3 oto yakılmak suretiyle tahrip edilmiştir.” “23.12.1978 günü Yörükselim mahallesindeki yakma, yıkma ve öldürme olayları bütün şiddeti ile devam ederken mahallenin alt tarafında bulunan devlet hastanesi önünde toplanmış bulunan saldırgan gruplar, hastaneye yaralı getiren araçları devamlı olarak kontrol etmişler ve bu yol üzerindeki bir evden de yaralılara ateş edilmiştir. Yine hastaneye yaralı getiren bir araç saldırgan topluluklar tarafından yakılmış ve içindeki yaralılar dövülmüş ve bunlar zorlukla devlet hastanesine sığınabilmişlerdir.” Gerekçeli hükümde olayların değerlendirildiği bölümde ise şu tespitler bulunmaktadır: “Sağ görüşlü vatandaşlar erken saatlerde yapılan hoparlör yayınları, taşınan Türk bayrakları, üç hilalli bayraklar, grupların başında bulunan maskeli şahıslar tarafından yayılan çeşitli aldatmacalar ile tahrik ve teşvik edilip saldırgan yığınlar haline getirilmişlerdir... Sloganları, saldırgan sağ grupların hedefinin Alevi vatandaşlar olduğunu göstermektedir. Saldırganlara göre Aleviler kızıl komünisttir, bunlara yaşamak haramdır, bunları öldüren hacca gitmiş sayılır, cennetlik olur... Kahramanmaraş olaylarında Sünni Alevi zıtlığından ziyade sağ, sol siyasal görüş ayrılığının daha ön planda geldiğini söylemek yanlış olmasa gerektir. Saldırgan grupların eylemleri kolektif ve planlıdır. Yörükselim, Mağaralı, Sakarya, Yenimahalle ve Namık Kemal mahallelerinde Alevilere ait evler önceden işaretlenmiştir. Namık kemal mahallesinin bazı yerlerinde ise bunun tersi yapılarak herhangi bir saldırıya uğramaması için Sünnilere ait evler işaretlenmiştir. Çekilen fotoğraflarda da görüldüğü üzere, üzerinde “MHP, ÜGD yazıları yazılmış olan veya üç hilal çizilmiş olan” işyerlerine dokunulmamıştır. Mahallelerde ise işaretlenen Alevi evleri yakılmış ve tahrip edilmiştir. Saldırganlar, işyerinin asıl sahibi Alevi, kiracısı Sünni ise içerdeki mal ve eşyaları salimen dışarıya çıkardıktan sonra evi ve işyerini yakmışlardır. Saldırılar rastgele değil belli plan dahilinde yapılmıştır. Saldırı öncesinde belirli yerlerde toplanılmış, ondan sonra saldırıya geçilmiştir. Saldırganlar bazı yerlerde önce Alevileri kaçırtmışlar, daha sonra gelerek evleri yakmışlardır. Patlayıcı madde atılırken topluluk geriye çekilmektedir. Lider “saldırın" deyince saldırmakta, slogan atınca topluluk slogan atmakta, lider susun deyince topluluk susmaktadır. Saldırıya katılmak istemeyen veya gruptan ayrılmak isteyenler diğer saldırganlar tarafından tehdit edilmektedir. İnsanlar rehin alınarak belli evlere götürülmektedir. Saldırganlar tarafından geceleri nöbet tutulmaktadır. Saldırganlar arasında tıpkı askerlikte olduğu gibi parola sistemi kullanılmıştır. Köylerden insanlar getirilmiştir. Bir kısım elebaşılar da maske bulunmaktadır. Yine fotoğraflarda görüldüğü üzere insanlar en acımasız şekilde ve hunharca öldürülmüşlerdir. Büyük-küçük, kadın-erkek, genç-ihtiyar denilmeden insanlara saldırılmıştır. İnsanlar öldürüldükten sonra bir de yakılmıştır. Tahribatlar ve yangınlar acımasızdır. Bütün bunlar milliyetçilik adına yapılmıştır. Saldırılar devamlı ve genişleyen bir tarzdadır. 23.12.1978 cumartesi günü Yörükselim, Mağaralı, Serintepe, Yusuf'lar, Dumlupınar, Yenimahalle ve Sakarya Mahalleleri ve şehrin ticaret merkezinde; 24.12.1978 pazar günü İsadivanlı, Sakarya ve Namıkkemal Mahallelerinde, 24-25 Aralık 1978 günlerinde ayrıca köylerde saldırılar olmuştur. Saldırganlarda dinamit lokumları, av tüfekleri, uzun namlulu silahlar, tabancalar, tahralar, bıçaklar, kılıç haline getirilmiş tırpanlar, şişler, tornavidalar, baltalar, balyozlar, zincirler, demir sopalar, tahta sopalar, kürekler, et satırları, benzin ve gaz bidonları ve şişeler bulunmaktadır.” Maraş katliamı devam ederken Gen. Kenan Güven ve Gen. Mahmut Boğuşlu komutasında bulunan birlikler saldırgan faşistlere gerekli karşılığı vermek yerine, saldırıya uğrayan insanları güvenceye almak üzere belirli mekanlara taşımışlardır. Gen. Kazım Güven 12 Eylül döneminde Tunceli valiliğine getirilmiş ve alevi köylerine zorla cami yaptırmakla ünlenmiştir. Bu iki özel harpçi “paşa” eski TİB kadrolarından Ertuğrul Zekai Ökte ve ÖHD ekolünden emekli Gen. İhsan Beriç ile dergi çıkarmaktadırlar. Faşist darbenin liderlerinden, dönemin Jandarma Genel Komutanı Örgen. Sedat Celasun’un olaylarla ilgili tespitleri şöyledir: “Olaylara dar bir çerçevede nedenlerine inilmeden bakışta; Kahramanmaraş’ta irticanın hortladığı, devlete yönelik bir hareketin yapıldığı kanısı uyanmaktadır. Ancak, olayların oluşu detaylı bir şekilde incelenirse, bunun uzun süre devam eden yanlı yönetimlerin taraflarda oluşturduğu isyan hissinin patlama noktasına gelmesinden kaynaklandığı anlaşılacaktır. Taarruz edilen devletin polisi değil kendi yasal amirini tanımayan Pol-Der’in polisidir. Yansız ve etkin bir şekilde görev yapan devletin polisi saygınlık görmektedir. (Y.N. Yani Pol-Bir’li polisler!) Halkın karayollarının, devlet su işlerinin, silahlı kuvvetlerin, belediyenin husumeti yoktur. Gavur icadı devlet malı deyip taarruz etmiyor. Yanlı bir yönetim sürdüren YSE'nin, ormanın ve polisin araçlarına saldırıyor. Halkın saldırısından, devlet dairelerinin ve okulların çoğunluğu masumdur. Yanlı yönetime sahne olmuş, YSE ve Orman idaresi binalarına karşıt görüşlülerin eline geçtiğini bildiği okullara saldırmıştır. Sokak kavgasını tahrik edenler ve yönetenler... aşırı solun militanları olmuştur. Gece komşu ev ve mahalleye sızarak öldürmeleri başlatan bidayet de Alevilerin temsilcileri militanlardır. İrticanın temsilcisi gösterilmek istenen kısım, katliamın haber alınması üzerine karşı harekete geçmiştir.” (Kenan Evren'in anıları, cilt 1, Milliyet Yay. 1990, S.203) Bu tespitler yoruma açık bırakmayacak açıklıklar sunuyor. Sabotajlar konusunda “emirname” yayınlayan Sedat Celasun’un bu tespitleri, darbe planlarının zamanlamasının yeniden tartışılmasını ve gizli devletin bu olaylardaki konumunun netleştirilmesini gündeme getiriyor. Öte yandan, K.Maraş olayına yabancı bir havayolunun da adı karışmıştır. “Bu konuda edinilen bilgiye göre, K.Maraş olaylarının başlangıcında faaliyetlerini Ortadoğu’da yoğunlaştırmış olan bir yabancı uçak şirketinin Ankara ile Maraş arasında yapılan bir telefon görüşmesinde “plan kararlaştırıldığı gibi uygulanıyor” denildiği ifade edildi. Maraş ve Ankara arasında yapılan bu telefon görüşmesinden aynı gün toplantı halinde bulunan Bakanlar Kurulu’nun da haberdar edildiği bildiriliyor. K.Maraş’tan aranarak mesaj iletilen uçak şirketinin Ortadoğu’da çeşitli tarihlerde meydana gelen hükümet karışıklıklarına ve darbelere adının karıştığı belirtiliyor. Halen son derece gizli şekilde derinleştirilerek sürdürülen K.Maraş olaylarıyla ilgili soruşturmanın önemli bazı sonuç ve delillere ulaşacağı ifade edildi.” (Hürriyet 25 Ocak 1979) Bu yabancı Havayolları şirketinin CIA’nin paravan firmalarından biri olduğu kuşkusuz. Ancak “angajmanları” olanlar bu konunun üzerine gitmemişler, darbe programı işlemiş ve askeri yönetimin önkoşulu kabul edilen sıkıyönetim rejimine geçilmiştir. Ancak bu sıkıyönetim kararına direniş de gösterilmiştir. Kenan Evren anılarında bu konuya da değiniyor: “CHP meclis grubundan 70’e yakın milletvekilinin muhalefetine rağmen Ecevit zorlukla bu kararı grup kararı olarak geçirmiş” (age .235) Sıkıyönetim ilanı konusunda ortak irade belirmiş, Evren, Ecevit, Türkeş, Demirel “devletin bekası” adına gereğini yapmışlardır. Bu durumda ÜGD çaycısı Ökkeş Kenger’i (Sonradan BBP milletvekili, yeni soyadıyla Şendiller) Çiçek sinemasına konan bombayla ilgili suçlamanın veya “Alevi-komünistler ile Pol-Der” karşısında “tahrik olan” milliyetçi vatandaşların daha fazla mağdur edilmesinin anlamı kalmamıştır! (Mümkün olsa K.Maraş davasında aklanan tüm “milliyetçiler” parlamentoya taşınabilse) gerekçeli hükümde yer alan tespitler katliamın sonuçlarını ortaya koyuyor: “K.Maraş’ta belirtilen tarihlerde cereyan eden olaylarda 111 vatandaş öldürülmüş. 552 ev, 289 işyeri ve 8 oto tahrip edilmiş, milyonlarca liralık hasar meydana gelmiştir. Olaylarla ilgili fotoğraflar ve filmlerden de açıkça görüldüğü üzere şehir sanki harpte bombalanmış, yıkılmış bir hale dönmüştür.” Olayların sona ermesi ise ne ilginçtir ki “sıkıyönetim ilan edilmesiyle” mümkün olmuştur. Darbe planlayan gizli devlet güçleri ise kentteki büyük askeri gücü katliamı önlemekte kullanmamışlardır. (Kentte bulunan askeri güçler şunlardır: İl J. Alay komutanlığı, 39. P. Tugayı, 3. P. Taburu ve 607. Lv. İkmal Bakım Bl. Gaziantep’ten 5. Zh. Tugayının 2. Meknz. Tb.’u, 1. Tank Taburu, Uçaksavar bataryası, İslahiye’den 39. Tugay 1. Taburu ve tank Bölüğü, Gölbaşı Jandarma Komando Bölüğü, Doğankent Jandarma Bölüğü, 23, Seyyar Jandarma Tugay Asayiş Bölüğü, Malatya Jandarma Komando BL, Nevşehir J. Kom. Tab., Mardin J. Kom. Bl., Kayseri Hava İndirme Tugayının iki hava indirme taburu. Ancak, “mağdur” milliyetçi vatandaşlara herhangi bir yanlışlık yapılmamış, tıpkı Sivas’ta olduğu gibi “Ordu millet el ele” prensibi hükmünü icra etmiştir. Komuta ise istenmeyen gelişmeler olmaması açısından “Özel harpçi”lere verilmiştir.) Kontrgerilla Doktrini (3) Türkiye'de de 70'lerden itibaren yükselen sol dalga, emekçi hareketi ve yaygın toplumsal muhalefet, İran başta olmak üzere, Filistin ve Lübnan'daki devrimci hareketlerin zembereği içindeydi. Üçüncü Dünyacı renkler taşıyan ulusal- halkçı yönelişin Türkiye'de gövdelendiği Alevi kesim, emperyalist siyaset plânlama merkezlerinin yoğun operasyon konusuydu. İran ile "inanç" temeli vurgusunu ön plâna çıkaran bu merkezler açısından asıl kaygı noktası, demokratik-eşitlikçi bir kültürel birikimin ve toplumsal örgütlenmenin hızla bir devrimci duruma yönelik kitlesel bir harekete dönüşmesiydi. Dolayısıyla İran'da yaşanan devrimci süreçte, Şiilik örtüsü altındaki ulusal-halkçı rengin Türkiye'de ortak jeopolitik-tarihsel bilinç ekseninde Alevi kesimde yaratacağı duyarlılıklar önlenmesi zorunlu bir tehlike sayılıyordu. İran devriminin yükseliş dalgası ile eş zamanlı olarak (bu sürece kimse "İslâm devrimi" demiyordu henüz) Maraş, Çorum, Sivas'ta 1979 yılında meydana gelen, devrimcilerin gövdelendiği Alevi halka yönelik katliamlar kontrgerilla doktrini çerçevesinde ele alınmalıdır. Ordudan Tasfiyeler (4) Bu dönemde yaklaşık 1500 subay ve astsubayın ordu ile ilişkilerinin kesildiği iddia edilmekle birlikte gerçek sayı halen bilinmiyor. Ancak, New York Times gazetesinde iddia edildiği gibi bir İslamcı subaylar grubundan söz etmek mümkün değildir. 12 Mart 1971 darbesi öncesinde, Türk Silahlı Kuvvetleri'nde anti-emperyalist gençlik ve işçi hareketleriyle bağlantılı ulusal- halkçı büyük bir örgütlenmenin yoğun bir tasfiye sürecine muhatap olduğu biliniyor. 1970'lerde Portekiz'de yönetime el koyan genç devrimci subay hareketinin NATO'da uyandırdığı derin kaygıları da bu zincirin bir halkası olarak görmek gerekiyor. Türkiye'de 12 Eylül öncesi iç savaş döneminde toplumsal muhalefetle bütünlüklü, sol, ulusal-halkçı bir askeri kesimin varlığı da NATO ve emperyalist merkezler açısından tehdit sayılıyordu. Özellikle New York Times'm "İslâm" unsurunu ön plâna çıkaran yorumu, İran devrimini eksen alan bir tehdit yaklaşımının Türkiye'nin devrimci dinamikleriyle bütünlüklü değerlendirildiğini ve bunun emperyalist karargâhlarda ortak bir görüş haline geldiğini ortaya koyuyor. İran'da dini söylemlere bürünen Üçüncü Dünya milliyetçisi ve ulusal-halkçı hareketin, ordunun tayin edici desteğini kazanması, devrimi zafere taşıyordu. İran ordusu 1 Şubat 1979'da silah depolarını halka açarak devrimcileri silahlandırıyor ve Ayetullah Humeyni'nin Tahran'a dönüşünü engellemiyordu. Askeri darbeyi reddeden ordunun çoğunluğu, tavrını halktan yana koyuyordu. Türkiye'nin konumunu ve yaygın toplumsal muhalefetini Körfez- Ortadoğu eksenli olarak değerlendiren, İran devrimi ile aynı stratejik, jeopolitik çerçevede ele alan emperyalist karargâhlar, bir halk devrimine ordunun geniş kesimlerinin katılmalarını felaket sayıyorlardı. Anahtar devrimci kavram ise İran devrimi sonrasında Müslüman bir ülkede devrimin kitleselleşmesini sağlayan İslâm oluyordu. Türkiye'de Şii geleneğinden ayrı özellikler taşıyan Aleviliğin devrimci gövdelenmedeki konumu özünde İslam başlığına bu tarz bir içerik kazandırıyordu. Aleviliğin demokratik ve eşitlikçi değerler vurgusu ile devrimci kitleselleşmeye açılması, büyük katliamların gerekçesi oluyordu. ABD'li istihbarat görevlilerinin Çorum, Sivas, Yozgat gibi Alevi kesimin yoğun bir nüfus ve hareketliliğe sahip olduğu yerlere yaptıkları geziler sonrası yaşanan saldırılar dikkate değer (Kontrgerilla Kıskacında Türkiye adlı çalışmamda bu konuya ilişkin ayrıntılı bilgiler bulunuyor). Ayrıca Maraş katliamının düzenlenmesi ve yönlendirilmesine CIA'ye bağlı olarak çalışan bir Amerikan havayolları firmasının adı karışıyor, bu konu TBMM Araştırma Komisyonu tutanaklarına da geçiriliyor, ancak 12 Eylül darbesiyle birlikte dosya kapanıyordu. 1979 Aralık ayında Maraş'ta gerçekleştirilen katliama yönelik ilk büyük protesto eylemini ise Kara Harp Okulu'nun sinema salonunda toplanan askeri öğrenciler düzenliyordu. Bu protestonun emperyalist karargâhlar ve istihbarat merkezlerinde Ortadoğu'daki devrimci gelişmelerle birlikte değerlendirildiğine en büyük kanıt, 12 Eylül darbesi sonrası yapılan yoğun tasfiyelerdir. Diğer yandan ordu içindeki bu tasfiyeler, devrimci hareketle bütünleştiği veya toplumsal muhalefet açısından potansiyel değer taşıdığı ölçüde Alevi kesime yönelen baskı ve katliamlar, darbe sonrası "Koruyucu İslâm" kuşağı stratejisine Türkiye içinde karşı çıkışın koşullarını ortadan kaldırdı. Paramiliter - Faşist Bürokrasi (5) Bu kuruluşlardan başka Milli Eğitim Bakanlığı ve çeşitli eğitim kurumlarında üst düzey kadrolaşmaya gidiliyor, Devlet İstatistik Enstitüsü, Atom Enerjisi Kurumu, Toprak Reformu Müsteşarlığı gibi kuruluşlar ile Tariş, Aliağa, Seydişehir gibi işletmelere çok sayıda militan yerleştiriliyordu. Öğretmen yetiştiren eğitim enstitülerinde yoğun bir kadrolaşma yanında, özellikle İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi gibi okullarda güç oluşturmak için kendini eylemlerde kanıtlamış, paramiliter kadrolardan bazılarının üniversite sınavlarında yerlerine başkalarını sokmak suretiyle bu okullara kayıt yaptırmaları sağlanıyordu (bu biçimde İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne giren bazı "Bozkurt"lardan şimdilerde hâkim, savcı, avukat olarak görev yapanlar bulunuyor). 1980'de cezaevlerinde yapılan bir ankette, "sağ militanlar" yani "Bozkurtlar" arasındaki memur oranı %14,2 idi (solcular arasında bu oran %8,8'di) ve bu oran devlete MHP'nin militan kadrolarını yerleştirmenin boyutlarını göstermesi açısından dikkate değer. Yine MHP ve Ülkücü Kuruluşlar iddianamesine göre, "Çeşitli toplumsal kesimlerin maddi yönden güçlük içinde bulunan bireyleri üzerinde cezbedici bir görünüm kazanmasına, ülkücülüğün adeta bir meslek haline gelmesine neden olmuştu." MHP'nin hükümette bulunduğu dönemlerde elde ettiği büyük güç sayesinde yandaşlarına iş, para, eğitim olanakları sağlaması militan sayısını arttırmasında belirleyici bir unsurdur. Hükümet içinde yer alma MHP'nin örgütsel kapasite ve olanaklarını yoğunlaştırırken, inandırıcılığı açısından çelişkili bir durum da yaratıyordu. Düzene karşıt, anti-kapitalist demagojik söyleminin ne kadar köksüz olduğu ortaya çıkıyordu. Tekelci burjuvazinin, masonik sermayenin siyasi temsilcileri ile MHP, 1977 seçimleri öncesinde, AP ve diğer sağa partilerden farklı görünme propagandasına girişerek kendini “gerçek milliyetçiliğin" tek temsilcisi olarak sunuyordu. MHP diğer MC ortaklarına karşı eleştirel tutum almanın yanı sıra, büyük sermayenin ezdiği toplumsal kesimlere yönelik olarak son derece demagojik sloganlarla yaklaşıyordu. "Büyük sermaye tahakkümüne son" veya “Anarşinin kaynağı tekelci sermayedir" türünden sloganlar, 1977 seçimlerinde MHP'ye oy kazandırıyordu. Egemen sınıflardan finansal destek alan, devlet olanaklarından yararlanan MHP, sözde düzen karşıtı propagandasına ayrıca dini görünümünü de ekliyordu. Alevi-Sünni çelişkilerinin kışkırtıldığı illerde MHP oyları büyük artış gösteriyordu (1977 seçimlerinde bu yapıdaki illerde MHP oy oranlan: Yozgat %22,9, Erzincan %19, Elazığ % 18,7, K.Maraş %15,5, Sivas %13,2, Erzurum %12,8, Çorum %12,7). "Farklı mezheplerin bir arada oldukları yörelerde din faktörünün daha belirleyici bir etken olduğu" göz önünde bulundurulduğunda, MHP'nin mezhepsel farklılık ve çelişkileri körükleyen stratejisinin anlamı ortaya çıkıyor. Karanlık kontrgerilla operasyonlarının körüklediği mezhepsel çelişkiler, MHP'nin kitlesel tabanını güçlendirmesini sağlıyordu. Milli Selamet Partisi'nin bu yörelerdeki "uzlaşmacı" siyasetine karşılık, MHP "iç düşman"lara karşı saldırgan, bağnaz ve vurucu bir ideolojiyi-stratejiyi savunuyordu. Komünist-Alevi-Kürt başlığı altında kontrgerilla doktrininin "iç düşman" tanımı ile MHP'nin yaklaşımı örtüşüyordu. Sosyal Demokrasinin Kontrgerilla İle Ortak Yaşarlığı (6) ÖHD ve onun gövdelendiği (devletin güvenlik güçlerine "yardıma") paramiliter bozkurtlar, doğrudan ABD tarafından yönlendirilen ve gayrı nizamî harp ekseninde özel savaş uygulamalarını yürüten, emperyalist karargâhlar ile yerli büyük sermaye ve cunta şeflerinin darbe stratejilerine hizmet eden bir örgütlenme içindeydiler. Bülent Ecevit'in 16 Mart 1978'de İstanbul Üniversitesi katliamından çok kısa bir süre önce 1 Şubat 1978'de yaptığı basın toplantısındaki açıklaması şöyledir: “Türkiye'de dışa dönük olarak oluşturulan bu gayrı nizami savaş ve savunma kavramı öyle anlaşılıyor ki, geçmiş yıllarda ülkemizin yine bunalımlı bir döneminde o yılların bazı sorumlularınca içe dönük olarak uygulanmıştır." (2 Şubat 1978, Milliyet.) Ecevit, kontrgerillayı "o yıllar" ve "bunalımlı dönem" tespiti ile geçmişe dönük ve sanki kendi döneminde işlevsiz kalmış bir örgüt gibi yorumluyordu. Oysa bu açıklamadan kısa bir süre sonra İstanbul Üniversitesi öğrencilerinin üzerine bomba atılıyor, bombalı eylemler birbirini izliyor ve aynı yılın Aralık ayında Maraş katliamı gerçekleştiriliyordu. Ancak bu süreçte ne kontrgerilla soruşturuluyor, ne de silah depoları ve kadroları dağıtılıyordu. CHP Hükümeti, devletin çelik çekirdeği ile bütünleşen, NATO ve ABD destekli bu örgütü görmezden geliyor ve tam bir ortakyaşarlık ilişkisi geliştirerek, halkı, vebayı göstererek sıtmaya razı ediyordu. Oysa aynı Ecevit, ana muhalefet partisi lideri olarak Giresun'da yaptığı 26 Eylül 1974 tarihli konuşmada, daha farklı bir çizgi izleyerek şunları söylüyordu: “12 Mart sonrası dönemde adı sanı ortaya çıkan ve tedbirlerin ve hatta soruşturmaların hukukiliğine de ve insaniliğine de gölge düşüren Kontrgerilla adlı örgütün, bu resmi görüntülü fakat gayrı resmi örgütün niteliği ve amacı üzerindeki örtü kaldırılamamıştır. Bu örtü kaldırılmadıkça bazı perde arkası kişi veya örgütlerin yeni birtakım karanlık roller oynamakta oldukları ihtimalini akla getirecektir." (27 Eylül 1974, Milliyet) Darbeye Gizli Davetiye (7) Kontrgerilla tartışmaları üzerinden darbeyi davet edici açıklamalar yapan MHP'nin bu konuda en yakın müttefiki AP oluyordu. AP'nin tüm toplumsal muhalefeti ve siyasi rakibi CHP'yi ezecek bir askeri darbeye pek itirazı olmayacağı kontrgerilla tartışmaları sırasında iyice netleşiyordu. Ecevit ise oyunu kavrıyor ve şu açıklamayı yapıyordu: “AP Genel Başkanı'nın, kendi kişisel hırsı ve hıncı uğruna Türk Silahlı Kuvvetleri'ni siyasal polemik konusu yapmak ve son günlerin talihsiz tartışmalarını işleyen bir yaraya dönüştürmek amacı güden oyunlarına gelmeyeceğim.” Demirel'in cevabı ise şöyleydi: “Halk Partisi Genel Başkanı... Silahlı Kuvvetlere yönelttiği isnat ve iftiradan hem korkar, hem kaçar vaziyettedir... Biz ordunun üstüne kendisi tarafından sıçratılan çamuru kaldırmaya çalışıyoruz.” Ortanın Solu Amerikan Yolu (8) ABD Büyükelçisi J. Spain anılarında diyor ki: “Ecevit'i, anti-Amerikan ya da Batı aleyhtarı olarak değerlendirmek için bence fazla bir belirti yoktu. Nitekim ilk başbakanlığı döneminde de Türkiye'deydim ve Ecevit'in iktidara gelmesiyle Türkiye'nin Batı ittifakından uzaklaşabileceğine ilişkin en ufak bir tereddüdümüz yoktu. Amerika, Ecevit'ten endişe duymadığı gibi, kendisiyle sürekli yakın temas halindeydik. Ayrıca, 1980'de büyükelçi olarak Türkiye'ye geldiğimde, o zamanın başbakanı Demirel ile üzerinde anlaşmaya vardığımız güvenlik yardımı programı benden önceki büyükelçi ve Demirel'den önceki başbakanın, yani Sayın Ecevit'in hazırladığı anlaşmaydı. Amerika'nın Ecevit'ten bir korkusu olmadığı gibi, ben de Amerikan Büyükelçisi olarak Ecevit'in demokratik eğilimlerinden hiç kuşku duymuyordum. Zaten kendisi de Kissinger'in arkadaşıydı." (Kanat Operasyonu, Ufuk Güldemir, Tekin Yayınları, İst., 1985, s. 23-24). ABD açısından “demokratik eğilimli" olarak nitelendirilmek ancak sol harekete ve emekçilere karşıt politikaları savunmakla mümkündür. Ecevit'in düzeni restore etmek için geliştirilen, ortanın solu programını savunması da, sol gelişmenin önlenmesiyle ilgilidir. NATO'ya "akredite" ilk altı Türk gazetecisinden biri olan Ecevit, Rockefeller Vakfı'nın bursuyla ABD'de eğitim görmüştür. Rockefeller İmparatorluğu'nun danışmanı, Şili darbesinin planlayıcısı, Şah rejiminin en önemli destekçisi, İsrail'le birlikte Barzani çetesinin Irak'a karşı savaşa kışkırtılması operasyonunun ön plândaki ismi OSS ajanı Kissinger, Ecevit'in "arkadaşı"dır ve bu ABD kayıtlarında yerini almıştır. 1974 yılındaki Bilderberg toplantısına katılan Ecevit için Spain, "Kendisiyle sürekli yakın temas halindeydik," diyor. Spain'in en önemli tespiti ise, Ecevit'in gerçek konumuna ışık tutuyor. TNT'lerin Esrarı (9) Abdullah Çatlı, ÜGD Ankara Şubesi Başkanıyken, Mehmet Korkmaz ve Nevzat Bor'la birlikte İstanbul'a gidiyor. Burada o zamanki ÜGD İstanbul Şubesi Başkanıyla buluşuyorlar. (Adı Mehmet Yıldız gibi bir isimdi.) Dört kişi Ökkeş'e gidiyorlar. Ökkeş bunları arabasıyla Aksaray'a götürüyor. Daha sonra Abdullah'ı yüzbaşıyla tanıştırıyor. Abdullah bunlardan otomatik silah istiyor. Ökkeş silahlan temin edebileceğini söylüyor. Bunun üzerine Abdullah Ökkeş'e 115 hin lira veriyor. Bu arada Ökkeş, Abdullah'a yarım sandık kadar (25 adet civarında) TNT veriyor. "Bunları alın, size lazım olur" diyor. Tahrip kalıplarının tutarı olan 250 bin lirayı sonra almak şartıyla Abdullah'la anlaşıyorlar. Ökkeş TNT'leri verirken Abdullah'a bunların nasıl geliştirileceğini de anlatmış. Bütün bunları daha sonra cezaevinde bir görüşmemizde bana Ökkeş anlattı. Ökkeş verdiği TNT'lerin 450'lik ile 750'lik arasında olduğunu söylüyordu. Bunlar askeri malzemelermiş. Bunlara Amerikan TNT'si de deniyormuş. Ökkeş, Abdullah Çatlı ile mutabakatından sonra K. Maraş'a gidiyor. Buradan Abdullah'ın istediği otomatik silahları alacak. Bu arada Abdullah'ın aldığı TNT'ler ise şöyle paylaşılıyor: Abdullah bunların 4-5 tanesini İstanbul teşkilatına bırakıyor. Bir miktarını Ankara'ya getiriyor. Bir miktarını yüzbaşıya veriyor. Gerisini ise Ökkeş'e bırakıyor. Bunları bana Abdullah anlattı. İstanbul'daki TNT'ler (10) Bunlardan on tanesi Maraş'ta Ökkeş'in üzerinde yakalanıyor. Üç tanesi yüzbaşının evinde ele geçiyor. Bir kısmı ise, kendini Emniyetten aşağı atarak intihar eden bir gencin üzerinde çıkıyor. Bu olay 1978 Nisan sonlarında veya Mayıs başlarında Ankara Emniyetinde meydana geldi. Bir kişi kendini pencereden aşağı attı ve öldü. Bunun kim olduğu anlaşılamadı. Oysa bu genç MHP'liydi. Abdullah, TNT'lerin bir kısmını saklaması için bu gence vermiş. Polisler de bunları bulmuşlar. Çocuk kendini aşağıya atarken "Bunları kimin verdiğini kesinlikle söyleyemem" diye bağırmış. Abdullah'ın İstanbul'da bıraktığı TNT'lerden bir tanesi, bu yılın başlarında İstanbul ÜGD Şubesinde yapılan bir aramada ele geçti. Ayrıca İstanbul Üniversitesi’nin16 Mart tarihinde bombalanmasında da bunlar kullanıldı. Bunu bana Abdullah Çatlı söyledi... Ben 1978'in Nisan ayında cezaevine giderek Yüzbaşı Mehmet Ali Çeviker ile görüştüm. Yanımızda Selahattin Arpacı da vardı. Bana Abdullah Çatlı ile İstanbul'da görüştüğünü söyledi. Ayrıca ordudan silah ve malzeme çıkartmak için ordu içinde bir teşkilat kurduklarını anlattı... Kendisinin İstanbul'da öldürülen astsubaya bağlı olduğunu, (Astsubay Mehmet Balcı) onun üstündekileri bilmediğini söyledi." Çeviker yüzbaşı rütbesini taşımasına rağmen bir astsubaya bağlı olduğunu açıklıyordu. Kontrgerilla örgütlenmesinde rütbe basamağı resmi niteliğin ötesinde özellikler taşıyor. Özel Harp teşkilatına bağlı astsubaylar bırakın yüzbaşıların üstü olarak görev yapmayı doğrudan kuvvet komutanlarıyla muhatap olabiliyorlar. Yurtaslan patlayıcılarla ilgili olarak şunlan söyleyerek açıklamalarına devam ediyor: Yüzbaşı Çeviker, ayrıca ele geçmeyen malzemelerin İstanbul'da bir depoda bulunduğunu, istersek buranın adresini verebileceğini belirtti. "Belki nemden bozulabilirler. Gidin oradan malzemeleri alın" dedi ve bana deponun adresini verdi... Ben bu adresi ne Abdullah Çatlı'ya, ne de başka bir kimseye vermedim... Bu depoda 250 adet, o zaman gazetelerin de belirttiği gibi, İstanbul'u havaya uçuracak şiddette TNT bulunduğu söylenmişti. Yurtaslan söz konusu patlayıcılarla ilgili olarak MİT’e ve polise bilgi verdiğini, ancak söz konusu adrese gittiklerinde, yerleri değiştirilen patlayıcıları bulamadıklarını açıklıyordu. Yüzbaşı Mehmet Ali Çeviker'e ilişkin olarak müdahil vekillerinin İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesi'ne talepleri yerinde görülüyordu. İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nde (halen devam eden) 1995/128 E. sayılı dosya kapsamında, 3. Kolordu Komutanlığı'na ikinci kez yazılan yazıda şunlar yer alıyordu: İlgi: 5.11.2001 tarih, 1995/128 sayılı yazımız; İlgi sayılı yazımızla, suç tarihi olan 16.3.1978 tarihlerinde 3. Kolordu Komutanlığında görevli olduğu anlaşılan Yüzbaşı Mehmet Ali Çeviker'in hakkında TNT kalıplarının kullanılması ile ilgili herhangi bir işlem yapılıp yapılmadığının bu konuda idari ya da adli soruşturma yapılıp yapılmadığının kayıtlarınızdan araştırılarak mahkememize bildirilmesi istenilmiş ise de; yazımıza bugüne kadar cevap verilmediğinden akıbetinin kayıtlarınızdan araştırılarak duruşmanın bırakıldığı 21.5.2004 tarihinden önce mahkememize bilgi verilmesi TEKİDEN rica olunur. 15.3.2004. 21.5.2004 tarihli duruşmada ise 3. Kolordu Komutanlığından gelen cevap üzerine zapta geçirilen hususlar şöyleydi: 3. Kolordu Komutanlığına yazılan yazıya cevap verildiği, Yüzbaşı Mehmet Ali Çeviker isminde bir personelin bulunmadığının ancak aynı soyadı taşıyan başka bir şahsın bulunduğunun bildirildiği ancak resmi yazışma kurallarına uygun olmadan mahkememiz yazısı üzerine sarı postit kâğıt üzerine elle yazılıp makamın yetkili kişisi de imzalamadan cevap verildiği tespit edildi. 6.Ağır Ceza Mahkemesi 3. Kolordu Komutanlığına 24.5.2004 tarihinde gönderdiği yazıda şu çarpıcı noktaları vurguluyordu: Konu ile ilgili olarak; Mahkememizin 15.3.2004 tarih, 1995/128 sayılı yazısı üzerine 3923 numaralı İNTERNAL ROUTİN/ACTİON SHEET başlıklı yabancı dilde basılı evrak üzerine sarı renkli postit kâğıt üzerine elle yazılıp, sivil memurca imzalanmış kâğıt ekli belgeler mahkemeye, bir resmi makamca yazılacak ve resmi yazışma usullerine uygun düşecek şekilde yazışma kurallarına uygun olmadığı anlaşıldığından evraklar aynen ekte iade edilmiş olup, yazımızda belirtilen suç tarihi olan 16.3.1978 tarihinde 3. Kolordu Komutanlığında görevli olduğu anlaşılan Yüzbaşı Mehmet Ali Çeviker'in hakkında TNT kalıplarının kullanılması olayı ile ilgili herhangi bir işlem yapılıp yapılmadığının kayıtlarınızdan araştırılarak mahkememize resmi yazı ile duruşmanın bırakıldığı 16.7.2004 tarihinden önce mahkememize bilgi verilmesi önemle rica olunur.

GÜNÜMÜZ KOŞULLARINDA SAVAŞ VE SOSYALİST SİYASET-1

GÜNÜMÜZ KOŞULLARINDA SAVAŞ VE SOSYALİST SİYASET-1 Sosyalist hareketin gündeminde savaş probleminin eksik olduğu bir dönem yoktur. Kapitalist sistemin birkaç yüzyıllık tarihinde, savaş siyasetlerinin ve pratiklerinin evrimini yakından izlemiş olanlar, savaşların nedenleri, sonuçları, etkileri hakkında sosyalist literatürün zenginliğini teslim edeceklerdir. Ne var ki, sosyalist literatürde savaşa yaklaşım, en az sosyalist literatürün bütünü kadar çeşitlilik arzeder. Farklı sınıfsal eksenlerde yer alan farklı sosyalist akımlar ve eğilimler, savaşa ilişkin birbirinden farklı, bazen düpedüz karşıt açıklamalara ve önerilere dayanır. Bu yüzden savaşa dair genel ve soyut bir sosyalist ilkeden sözetmek olanaksızdır. Savaş, tıpkı ulusal sorun gibi, tıpkı parlamenter mücadele gibi, tıpkı örgütlenme gibi somut biçimde ve tarihsel açıdan ele alınabilir. Aksini savunan, soyut ve metafizik kategorik ilkelerden hareket eden bütün sosyalist analiz ve öneriler, savaş sorununa yaklaşımı da karmakarışık eder, yanlış ve saçma sonuçlara varır. Sosyalist siyasetin en genel açıdan hümanist ve barışçıl ilkelere dayandığı savı, bu türden bir metafizik yaklaşımı temsil eder. Evet, sosyalist siyaset soyut ve genel bir bakış açısıyla barışçıldır, hümanisttir, ama bu saptamalar somut tarihsel koşullarda bir içeriğe kavuşturulduğu ölçüde anlamlıdır. Aksi halde, barışçıllık ve hümanizm tarihsel ve toplumsal koşullardan münezzeh metafizik ve değişmez bir ilke haline getirildiği takdirde, en iyi durumda ütopyacı bir idealizmi, çoğu durumda ise tarihsel ve toplumsal koşullara ters düşen aldatıcı ve kendi zıddını temsil eden bir ikiyüzlülüğü temsil edecektir. İşçi sınıfı sosyalizminin savaş ve barış sorunları üzerine bakış açısı, ilk elde savaş-barış diyalektiğinden hareketle meseleyi ele alır. Buna göre, bütün savaşlar ve bütün barış siyasetleri kendi zıddına dönüşme potansiyelini bağrında taşır. Her barış antlaşması bir savaş siyasetini içerir veya bir savaşın ürünüdür. Her savaş ise bir barış siyasetiyle tamamlanır ve sürdürülür. Bu içiçeliği fark eden Clausewitz’den hareketle işçi sınıfı sosyalistleri savaşları siyasetin başka araçlarla devamı olarak tarif eder (bunun tersi de doğrudur, yani barış da siyasetin başka araçlarla devamı olmaktadır). Aslında savaşla barışın diyalektiği, sadece farklı araçların kullanımıyla sınırlı kalmayan, iç içe yürüyen, birbirini tamamlayan ve birbiriyle çatışan süreçleri anlatmaktadır. Bilimsel sosyalizm, bu nedenle, savaşı ve barışı birbirinden yalıtılmış biçimde ve tek yanlı mutlaklaştırmalarla ele almaktan sakınır. Mutlak bir savaştan veya mutlak bir barıştan sözedilmesini onaylamaz. Savaşın veya barışın tarihsel ve somut koşulların bağrında gizlenen göreceliği, böylelikle her somut durumda barış siyasetlerine veya savaş pratiklerine somut biçimde yaklaşmaya izin verir. Böyle yaklaşıldığında ise, gerek barış siyasetinin gerekse savaş siyasetinin somut bir sınıf çıkarının farklı görünümleri biçiminde tezahür ettiği görülecektir. Bilimsel sosyalizm bir siyasetin barışçıl diplomatik veya şiddete dayanan savaşçı görünümlerine dikkat etmekle yetinmez, bu görünümlerin ardındaki sınıf çıkarlarını da kavramayı esas alır. İşçi sınıfı sosyalizminin bu yaklaşımıyla, savaşlar işçi sınıfının çıkarları açısından haklı veya haksız savaşlar olarak ayırt edilir. Kuşkusuz bu ayrım, burjuvazi açısından da geçerlidir ve farklı ülkelerde yönetici sınıf olarak burjuvazi de kendi sınıf çıkarları açısından haklı veya haksız savaşları ayırt eder. Şu halde, mutlak olarak haklı veya haksız savaşlar yoktur, mücadele içindeki karşıt sınıfların çıkarları açısından haklı veya haksız savaşlar vardır. Aynı yaklaşım barış siyaseti ve diplomasi açısından da geçerlidir. Barış ilkesi mutlak veya aşkın bir metafizik ilke olarak ele alınamaz, somut sınıf çıkarlarına uygun olarak haklı veya haksız barışlardan sözedilebilir. Karşıt sınıflara bölünme ve sınıf mücadeleleri varolduğu sürece haklı veya haksız savaşlar ve barışlar ayrımı varolmaya devam edecektir. İşçi sınıfı sosyalizmi, her somut durumda, işçi sınıfının evrensel çıkarları açısından haklı savaşları ve haklı adil barışı savunmaya devam edecek, haksız savaşlara ve haksız adil olmayan barışlara karşı çıkacaktır. Birinci Dünya Savaşı’nın emperyalistler arası bir yağma ve paylaşım savaşı niteliği taşıması nedeniyle, haksız bir savaş olarak mahkum edilmesi işçi sınıfının evrensel çıkarları açısından meşrudur. Bolşeviklerin aynı savaşı bir iç savaşa dönüştürme çağrısı da aynı nedenle meşrudur. Savaş sürecinde İrlanda halkının İngilizlere karşı ayaklanması ya da Rus işçi sınıfının Çarlığı devirerek eski rejim kalıntılarını iç savaşla ezmesi de işçi sınıfının evrensel çıkarları açısından meşru ve haklı kabul edilmelidir. Türkiye halklarının kurtuluş savaşında emperyalist güçlere karşı silaha başvurması ve padişahlık rejiminin ya da feodal unsurların direnişini silahla ezmesi de aynı nedenlerle haklı ve meşrudur. 20. Yüzyıl emperyalizme, sömürgeciliğe, faşizme karşı girişilmiş büyük ve haklı savaşların çağıdır. Bu haklı savaşlar, işçi sınıfının ve ezilen halkların evrensel çıkarlarına uygun düşen haklı barışların da kapısını aralamış, Bolşeviklerin Barış Kararnamesi bu yoldan giderek 1. Dünya Savaşı’nın kanlı ve kitlesel yıkımlarına son vermiş, Lozan Barışı yeni Türkiye Cumhuriyeti’nde Yurtta Barış Dünyada Barış ilkesinin hayata geçirilmesini mümkün kılmıştır. 20. Yüzyılın yakın tarihin en uzun barış dönemine tanık olması, faşizme karşı girişilmiş büyük savaşın zaferiyle mümkün olmuştur. Haklı savaşlar, işçi sınıfı ve ezilen halklar açısından adil ve haklı bir barış siyasetini böylelikle mümkün ve gerçekçi kılabilmiştir. GELECEK YAZI: SAVAŞ VE BARIŞ KONUSUNDA GÜNÜMÜZ BURJUVA TEZLERİNIN ELEŞTİRİSİ